Παιχνίδι: Τhe Story Behind your Name..

Ο φίλος μας Equilibrium είχε την ιδέα για ένα παιχνιδάκι, το οποίο είναι μπορώ να πω από τα καλύτερα, καθώς θα μας γδύσει από το ένδυμα των μπλοκ-ονομάτων μας. Ήρθε η ώρα να μάθουμε τι σόι είναι ο καθένας. Μην αργείτε λοιπόν να παίξετε όλοι!! Equilibrium ευχαριστώ για την πρόσκληση!

Άρχισα μεγάλος να διαβάζω λογοτεχνία, δηλαδή γύρω στα 18 μου, όταν έφυγα για σπουδές (πριν διάβαζα μεν αλλά παιδικά κυρίως). Στη σχολή έμαθα για το βιβλίο ως αντικείμενο.. ένας άλλος κόσμος πραγματικά. Η ιστορία του με εξέπληξε. Πως άρχισε, πως συνέχισε, δυσκολίες, κατάληξη. Αλλά και άλλες πτυχές που δεν τις ήξερα και με γοήτευσαν, όπως την ψυχολογική πλευρά του θέματος. Κάποια στιγμή δανείστηκα από μια φίλη μου την «Αναζήτηση» του Ν. Θέμελη, ξετρελάθηκα, έπειτα ακολούθησαν τα άλλα δύο της τριλογίας. Γυρνώντας εδώ σε κάποιες διακοπές, μας κάλεσε μια ξαδέρφη μου να πάμε σπίτι της για καφέ (μεγαλύτερη από μένα). Εκεί που εξερευνούσα τους τίτλους της βιβλιοθήκης της, πρόσεξα τον τίτλο Μ. Αλέξανδρος, θυμήθηκα τις φήμες ότι την κουνούσε (είδες τι κάνει η περιέργεια;) και είπα να δω τι λέει το βιβλίο. Της Μαίρης Ρενώ ήταν. Τριλογία και αυτό αν θυμάμαι καλά. Το πήρα, το διάβασα και έγινε η αρχή στον κόσμο του ιστορικού μυθιστορήματος. Κάπου εκεί έγινε και η γνωριμία μου με τον Ηφαιστίονα ή Ηφαιστίωνα (προσωπικά προτιμώ το «ω», δεν θυμάμαι γραμματικά πως πάει). Ο Ηφαιστίωνας ήταν φίλος του Μ. Αλεξάνδρου. Κολλητοί θα λέγαμε σήμερα.

Ίσως ο τρόπος που έγραφε η συγγραφέας μου κέντρισε το ενδιαφέρον για το συγκεκριμένο πρόσωπο. Τα συναισθήματα που έβγαζε προς τον Μ.Α., η φιλία του, της ανιδιοτέλειας, της αφοσίωσης, ίσως και αυτό το ανεκπλήρωτο που υπήρχε στο ορίζοντα συνεχώς, κάτι που δεν έφτανε στο τέλος του, μιας αγάπης ίσως, ενός έρωτα. Μου ήταν οικείο ό,τι ένιωθε.

Επίσης ο ήχος του ονόματος αυτού, ακουγόταν τόσο αρμονικό στα αυτιά μου. Τόσο γνωστό, τόσο γεμάτο…

Μπορεί να ήταν και της μοίρας … μη γελάτε, πιστεύω στην μοίρα και καταλαβαίνω ότι κάποια πράγματα δεν γίνονται χωρίς λόγο…

Όσον αφορά στο τίτλο του ιστολογίου, έδωσα το όνομα "scripta manent, verba volant", σημαίνει "τα γραπτά μένουν, τα λόγια πετούν". Δεν νομίζω να χρειάζεται περισσότερη εξήγηση... όλοι καταλαβαίνουμε την μεγάλη σημασία της γραφής.

Περισσότερες πληροφορίες για τον Ηφαιστίωνα από τη βικιπαίδεια εδώ και στα σχόλια εδώ (μια προσφορά της γλυκήτατης Artanis.

Θα προτείνω στους Fallen angel, G for George, Elementstv, Turigr, αν θέλουν να παίξουν, και όποιος άλλος θέλει!!! Παιδιά για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το παιχνίδι εδώ.

Ιδιόχειρο παιχνίδι;;; UPdated

Η παρακάτω εικόνα είναι απο το τετράδιο που γράφω στιχάκια, όοοοοοοοχι δικά μου, δεν το συνηθίζω, είναι απο βιβλία κυρίως που έχω διαβάσει και έχω κρατήσει κάποιες σειρές που μου άρεσαν. Το συγκεκριμένο είναι απο το βιβλίο του Στίβεν Πρέσσφιλντ "Άνεμοι πολέμου". Επειδή κάποιοι μπορεί να μην βγάζουν τα γράμματα ή να μην φαίνεται η φωτό (απο κινητό είναι), παραθέτω και το κείμενο:

"... στο βαθμό που ένας άνθρωπος συνδέει την ιδέα που έχει για τον εαυτό του με τη σάρκα του, θα είναι κακός. Στο βαθμό που τη συνδέει με την ψυχή του, θα είναι θεϊκός."

Στο παιχνίδι αυτό με κάλεσε ο b|a|s|n\i/a. Ευχαριστώ πολύ basniόπαιδο! Φιλιά!!! Θα προσκαλέσω τους artanis, Fallen angel, Orestis, Mad2luv και Jimmy rose. Παιδιά δεν ξέρω αν σας προσκάλεσαν ήδη, αν θέλετε παίζετε! Δεν είναι υποχρεωτικό! Καλό ΣΚ!

UPDATE! Επειδή είδα μια αποστροφή προς το παιχνίδι, κοινώς δεν θέλουν τα παιδιά να παίξουν, θα τα καλέσω να μας δείξουν τι μπορούν να κάνουν, έτσι για να τους σπάσω τα νεύρα !!!! Λοιπόν MADάκο μου και Κυρίες Σκύλες της Λύσσας (και τις δύο!!) μπείτε στο κόνσεπτ του παιχνιδιού!!!

Για το http://autographcollectors.blogspot.com/

Κανόνες:
1) Γράψτε
2) Σκανάρεις ή φωτογραφίζεις

3) Ποστάρεις

4) Ειδοποιείς γράφοντας στο τέλος του ποστ "για το http://autographcollectors.blogspot.com/
5) Προσκαλείς άλλους 5 ή και περισσότερους blogger να συμμετέχουν.

Πρωτομαγιά, τα λούλουδα γιορτάζουν...

Καλό μήνα σε όλους!

Σήμερα ξυπνήσαμε πρωί πρωί (κατά τις 9, μην φανταστείτε), είχανε κανονίσει ήδη που θα πάμε. Κάπου κοντά, λίγα χιλιόμετρα μακριά. Ο ουρανός καταγάλανος. Μια υπέροχη μέρα! Μαζέψαμε τα πράγματά μας και κατά τις 11 ξεκινήσαμε. Σαν οικογένεια είμασταν οι πρώτοι που φτάσαμε. Βρήκαμε και το μέρος που θα στρώναμε

Η θέα ήταν καταπλικτική
(Ο Καρπενησιώτης)

Σιγά σιγά μαζεύτηκαν και οι άλλοι, σε 45 λεπτά είμασταν όλοι εκεί, γύρω στα τριάντα άτομα (είμαστε μεγάλο σόι). Βάλαμε τις κουβέρτες μας κάτω και κάτσαμε και είπιαμε τον καφέ μας που είχαμε πάρει απο το σπίτι. Οι μεγάλοι σχεδόν αμέσως έβαλαν να ψήνουν και αρχίσανε το πιοτί (μα τι κακή συνήθεια, μια εβδομάδα τώρα όλοι σουρωμένοι είναι). Εμείς τα παιδιά (είπε κανείς κάτι;) πήγαμε βόλτες, παίξαμε φρίσμπι και μήλα (ναι ακόμη, υπάρχει πρόβλημα;), κυνηγούσαμε τα πιο μικρά (τα σκασμένα) και κάπως έτσι πέρασε η ώρα. Έκανε πολύ ζέστη, ήμουν με μακρυμάνικο και είχα βγάλει τη βέμπελη! Αλλά επιζούσα! Το μεσημέρι κατά τις 2, είχανε βγεί τα κρέατα, κάτσαμε και φάγαμε. Και εκεί που τρώγαμε αμέριμνοι να σου και οι καλεσμένοι

Τα προβατάκια με τους βοσκούς τους και τους φύλακές τους, που όπως τους βλέπετε, είναι αρκουδάκια. Μια τρομάρα την πήραμε είναι η αλήθεια. Αλλά ήρθανε οι βοσκοί και τα μαζέψανε αφού μας διαβεβαίωσαν ότι είναι άκακα. Γλυκούλια ήταν απο μακριά, σαν μεγάλα κουτάβια (που μπορούν να σε κάνουν κομματάκια αν πειράξεις ένα προβατάκι...). Ήρθε η ώρα για το μαγιάτικο στεφάνι, έτρεξε ο γυναικείος πληθυσμός (όχι εγώ βρε! Έμεινα να πιώ καφέ με τα ξαδέρφια. Ευτυχώς φέτος πήραμε το νες μαζί) να μαζέψει λουλούδια. Την βλέπετε την κυδωνιά;

Δεν άφησαν χαμηλό κλαράκι. Της άλλαξαν τα φώτα! Γύρω στις 6 είχαμε τελειώσει με τα στεφάνια. Ήρθε η ώρα του γλυκού, στείλαμε και έφεραν παγωτά. Το ωραίο ήταν που δεν παρήγγειλε κανείς κάποιο συγκεκριμένο. Τα αφήσαμε στην κρίση του ξάδερφου, που έκανε καλές επιλογές ομολογουμένως.
Τελευταίες άφησα δύο φωτογραφίες που τράβηξα όταν πήγα για πιπί μου. Ένας παλιός τείχος, ξερολιθιά (δηλαδή χωρίς χώμα, τσιμέντο κλπ. μόνο πέτρες) λίγοι έχουν μείνει πλέον, για να υπενθυμίζουν ότι κάποτε αυτά τα χωράφια καλλιεργούνταν. Απο τους παππούδες μου, τους πατεράδες τους, τους παππούδες τους. Ο πατέρας μου, οι θείες μου, έσκαψαν σ' αυτό το τόπο, πότισαν, κουβάλησαν, έφαγαν τους καρπούς του.

Και ένα αγριολούλουδο, μοβάκι που είναι και το αγαπημένο μου...

Κατά τις 7:30 ήμουν στο σπίτι, έκανα μπάνιο και έκατσα στον υπολογιστή. Ήταν μια κουραστική μέρα. Φιλιά σε όλους! Καλό μήνα να έχουμε!

[Το ποστ το τελείωσα μετά την αλλαγή της μέρας. Το έβαλα όμως στην 1 του μηνός. Οι φωτογραφίες γράφουν 30-4-08, δεν το έχουν αλλάξει στη ψηφιακή. ]

Εμμονές; Ποιός εγώ; (Παιχνίδι)

Είναι ή μάλλον ήταν Μ. Πέμπτη, ξημερώνει Μ. Παρασκευή. Εύχομαι καλή Ανάσταση και Καλό Πάσχα!

Στο παιχνίδι αυτό με κάλεσε η γλυκύτατη artanis. Artanis μου ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση! Θα γράψω κάποιες απο τις εμμονές μου, κολλήματα θα έλεγα περισσότερο. Ευτυχώς δεν υπήρχε καθορισμένος αριθμός που πρέπει να γράψουμε. Οπότε και θα γράψω αυτές που μου έρχονται στο μυαλό!

• Δεν μπορώ να φοράω πάνω μου οποιοδήποτε κόσμημα. Δηλαδή, ρολόι, αλυσίδα, σταυρός κλπ. Θα το σκεφτόμουν μόνο αν το άτομο που θα μου το έδινε θα ήταν κάτι σημαντικό για μένα.
  
• Κόλλημα με την τάξη. Κρατάω αρχείο σχεδόν για τα πάντα. Οι λογαριασμοί του κινητού μου, καθώς και όλης της οικογένειας είναι αρχειοθετημένοι σε ντοσιέ να σκεφτείτε.
  
• Κόλλημα με την καθαριότητα, όσον αφορά το σπίτι σε λογικά πλαίσια. Αυτό που με ενοχλεί είναι π.χ. όταν ο άλλος (π.χ. ο μικρός μου αδερφός) τρώει τα γαριδάκια του και μετά δεν καθαρίζει τα χέρια του. Φάε πρώτα παιδί μου και μετά πιάσε το κοντρόλ!
  
• Συνήθως έχω στο μυαλό μου ένα πρόγραμμα για κάθε μέρα που περνάει, μπορεί να μην το τηρώ όλες τις φορές. Τσαντίζομαι όταν πρέπει να σφηνώσω κάτι που δεν θέλω να το κάνω π.χ. μια επίσκεψη, να πάω σε μια δουλειά με τον πατέρα μου εντελώς απρόοπτα.
• Δεν θέλω να πειράζουν τα πράγματά μου, ντουλάπες, συρτάρια, ρούχα, τσάντα, γραφείο. Εκτός του ότι υπάρχει περίπτωση να πέσουν πάνω σε κάτι που δεν πρέπει. Δεν θέλω να τα βρίσκω άνω κάτω.
• Έχω κόλλημα με τα βιβλία, συνήθως τα διαβάζω με μεγάλη προσοχή δηλ. όταν το τελειώσω είναι λες και είναι καινούργιο. Τα δανείζω (κάποια που μου αρέσουν πολύ όχι) αλλά σου το υπενθυμίζω, θα το φέρεις όπως το πήρες! Ούτε τσάκιση.
  
• Μπορεί να μην φαίνεται, αλλά μ' αρέσει να επικοινωνώ με τους ανθρώπους που αγαπώ με τον γραπτό λόγο. Στέλνω δεκάδες κάρτες το χρόνο και γράμματα. Ο γραπτός λόγος μου δίνει την εντύπωση της άμεσης επικοικωνίας, αγγίζοντας τις λέξεις, το χαρτί, μπορείς να καταλάβεις πως ένιωθε ο άλλος, έχη αφή και αίσθηση. Είμαι περίεργος..

Έχω και άλλα... δεν θα τα βγάλω και όλα στη φόρα!
Είναι ήδη αργά..
Καληνύχτα και Καλό Πάσχα να έχουμε!

Περί ευγένειας ο λόγος... Νο 2

Ορίστε και το δεύτερο μέρος του δράματός μου.


Ας πάμε στο σήμερα (φέτος)... 3 Απριλίου έπιασα δουλειά..
Αποφάσισα ότι φέτος θα είμαι πιο αυστηρός, εκεί που χρειάζεται βέβαια, και δεν θα τα δεχόμουν όλα όπως πέρυσι. Δεν άργησε η στιγμή που θα το έδειχνα.

1) 15-04-08, εκεί που είχα προσηλωθεί στην επεξεργασία των νέων βιβλίων, έρχεται μια κοπέλα και μου ζητάει να της βρω χάρτες

((την κοπέλα αυτή μάζι με άλλες δύο τις έχω σταμπάρει ως τα πιο αγενή άτομα που έχω γνωρίσει σ' αυτή τη δουλειά. Να σκεφτείτε, όχι καλημέρα δεν έλεγε όταν έμπαινε, ότι και να ζητούσε το ζητούσε λες και της το είχα δανειστεί και ξέχασα να της το δώσω. Συνήθως όταν ζητάμε κάτι το διανθίζουμε με διάφορες λεξούλες π.χ. "μπορείτε να μου δώσετε αυτό το βιβλίο;", "θα ήθελα αυτό το σεμινάριο", αυτή επέμενε στο "θέλω να μου δώσεις αυτό το βιβλίο", "θέλω να μου βρείς κάτι για αυτό". Σ 'αυτές τις περιπτώσεις δεν τους έλεγα κάτι όμως (μόνο μια φορά όταν μου είπε "θέλω να βρω πληροφορίες για το λύγκα" της είπα μεταξύ σοβαρού και αστείου "και εγώ θέλω μια θέση στο δημόσιο, αλλά δεν μου τη δίνει κανένας"), έτσι για να καταλάβει πως δεν της χρωστάω κάτι. Αλλά με τι μυαλό θα μου πείτε.... Άσχετο, τώρα θυμήθηκα και μια σερβιτόρα στο μαγκαζέ (γνωστή φυσιογνωμία στο μαγκαζέ, όποιος την ξέρει ας της το πει, πρέπει να το μάθει κάποια στιγμή), που ούτε καλημέρα δεν μας είπε, ήρθε απο πάνω μας και περίμενε, εμείς δεν μιλήσαμε, και αφού πέρασαν 3-4 δευτερόλεπτα, μας είπε ένα ξερό "τι θα πάρετε;" άι σιχτίρ και εσύ κοπελιά!!!

Εντάξει τα αγοράκια απο τη φύση τους είναι πιο μπρουτάλ, τα κοριτσάκια τι πάθανε; Άκουγα τις προάλλες σε ένα ποδοσφαιρικό αγώνα, τοπικό, κάτι 16άχρονα κοριτσάκια να βρίζουν σαν νταλικέριδες, και δεν φτάνει αυτό, μιλούσαν και Καρπενησιώτικα! ιιιι Θεός φυλάξει! Πως να μην το γυρίσεις μετά! Μην παρεξηγηθώ, δεν έχω κάτι με το γυναικείο φύλο. Ουπς! Ξέφυγα! ))

Τεσπα, μετά απο αυτή τη "μικρή" παρένθεση γυρίζουμε εκεί που το άφησα, ψάξαμε και οι δύο, τους βρήκαμε τους χάρτες. Με ρώτησαν αν δανείζονται, τους είπα ότι δεν δανείζονται (υπάρχει κανονισμός) και τους άφησα πάνω στο αναγνωστήριο και πήγα να συνεχίσω τη δουλειά μου. Δεν περνάει ένα λεπτό και πιάνω με την άκρη του ματιού μου, την κοπέλα να πηγαίνει προς την πόρτα με τους χάρτες στο χέρι της ρολό.

Της φωνάζω "κοπελιά που πας;",
"έξω να τους διαβάσω" μου λέει με κακομοίρικο υφάκι.
"δεν γίνεται να βγούν έξω απο τη βιβλιοθήκη, μόνο εδώ" της λέω.
"μας άνοιξε το γραφείο ο τάδε" μου λέει.

Σηκώνομαι και κατευθύνομαι στην έξοδο να δω αν είναι ανοιχτό το γραφείο του τάδε. Δεν ήταν. "Που είναι ο τάδε;" της λέω.

"Στο άλλο γραφείο" μου λέει. (έχει δύο γραφεία, καθότι μεγάλο κεφάλι).
Επειδή κατάλαβα το έπαιζε, "όχι δεν θα τους βγάλετε έξω" της λέω.

Και παίρνει ένα υφάκι, "ξέρεις ποιά είμαι εγώ;;;;", υψώνει τους τόνους της, και τι μου λέει το κ*λ*παιδο;;;;

"Δεν κατάλαβα, εσένα ποιό είναι το πρόβλημά σου;"

Ακούτε;;;;;;;; Ποιό να είναι το πρόβλημά μου μαρή! Δεν δανείζονται οι χάρτες! Παιδιά βγήκα όχι μόνο έξω απο τα ρούχα μου αλλα και απο το πετσί μου! Τα μιλίγγια μου άρχισαν να πιέζουν τους βραχίωνες των γυαλιών μου.

Σηκώνω λοιπόν τη φωνή μου και της λέω "όχι, εδώ θα μείνουν".

Περιμένατε να μαλλιοτραβηχτούμε ε; Όχι, αν και έπρεπε, αλλά ήταν που ήθελα να κρατήσω και το ύψος μου. Την ουρά στα σκέλια. Μέσα μου πάλευα με τον Hfaistiwna bitch, που ευτυχώς σπανιότατα βγαίνει έξω!

Η Δήμητρα αλληθώρισε με το όλο σκηνικό. Ενώ οι φοιτητές μας κοίταζαν απορρημένοι.

Παρά τα νεύρα που είχα, πέταξα τη φράντζα αλά Βουγιουκλάκη, πήρα μια βαθιά ανάσα και πήγα και έκατσα στο γραφείο, συνεχίζοντας απο εκεί που είχα το βιβλίο μου (με πολύ δυσκολία όμως σου λέω).

Μετά τα άκουσα και απο τη Δήμητρα, επειδή λέει ήμουν υπερβολικός μαζί της. Η αλήθεια είναι ότι ήμουν κάπως υπερβολικός καθότι προκατηλλειμένος απέναντί της λόγω της γενικής συμπεριφοράς της. Αλλά... δεν το μετάνιωσα!!!
2) Θυμάστε τον καθηγητή που σας έλεγα; Ε λοιπόν, την ίδια μέρα δηλαδή 15-04-08 λίγο πριν σχολάσω, μπαίνει ο καθηγητής και με γελαστό προσωπάκι με ρωτάει "τι έγινε με τον DEWEY (το διεθνές σύστημα ταξινόμησης ακαδημαϊκών βιβλιοθηκών, εκτός εξαιρετικών περιπτώσεων ιδιωτικών συλλογών, βιβλιοθηκών με μεγάλη παράδοση κ.α.) θα τον φτιάξετε; Επειδή, ήμουν που ήμουν, πάιρνω και εγώ το ειρωνικό υφάκι και απαντάω "'οχι ακόμη, θα φτιάξω την επιστολή αύριο και θα την στείλω στον ίδιο τον Dewey να το αλλάξει" και συνεχίζω με όχι ειρωνικό αλλά έντονο ύφος λόγου "μα τι λέτε κύριε τάδε; Σοβαρολογείτε; Θα αλλάξουν το σύστημα επείδη θα κάνω παράπονα εγώ; Τόσες επιστήμες υπάρχουν, μόνο τα δικά σας βιβλία έχουν προβλήματα;". Δεν ξερω τι με έπιασε παιδιά, έβγαλα το άχτι μου.

Μπορεί να μας δίνουν δουλειά, μπορεί να κάνουμε και εμείς λάθος σε κάποια πράγματα, αλλά δεν θα κάτσω να ανέχομαι και τον κάθε ηλίθιο που δεν στροφάρει. Μα τόσο αφελής και θύμα φαίνομαι και νομίζουν ότι θα χορέψω στο σκοπό του καθενός; Είναι γελασμένοι...

Όσον αφορά την ευγένεια... αν δεν την μάθεις απο εκεί που πρέπει, ποιός θα στη μάθει; Παλιότερα μπορεί να μην μπορούσα να δω απο τη θέση του εργαζόμενου, τώρα που τα βλέπω απογοητεύομαι. Γιατί πολλές φορές δεν φταίει ο υπάλληλος αλλά ο πελάτης.. και το "ο πελάτης έχει πάντα δίκιο" μην το ξανακούσω!!!!

Καληνύχτα σε όλους! Να έχουμε ένα υπέροχο ΣΚ!!!!!