Τετάρτη, 8 Ιανουαρίου 2020

Ραγκουτσάρια...

Καλημέρα,

Είμαι σε αυτήν την πόλη 11 χρόνια σχεδόν. Τα πρώτα χρόνια αυτές τις μέρες έλειπα, καθόμουν στα πάτρια εδάφη πολλές μέρες να το χορτάσω. Μέχρι που το χόρτασα και μείωσα τις μέρες. Πάω ίσα ίσα για γιορτές.
Αυτές τις μέρες εδώ (5-8 Ιανουαρίου) έχουν οι Καστοριανοί το έθιμο των Ραγκουτσαριών (πατήστε το λινκ να δείτε λεπτομέρειες). Μόλις νυχτώσει ένας χαμός γίνεται, βγαίνουν μικροί μεγάλοι στους δρόμους με μπάντες και όλο το βράδυ πάει έτσι. Προσωπικά δεν τρέφω κάποια συμπάθεια προς το συγκεκριμένο έθιμο, μιας που δεν είμαι από δω. Σκουπίδια παντού, μεθυσμένα παιδάκια επίσης παντού, να χεις το φόβο μην βρεις και κανένα ξυλιασμένο το πρωί στις σκάλες σου. Αν είναι να βρεθεί, τουλάχιστον να είναι στα 25-30 να το πάρεις στο σπίτι να δώσεις και τις πρώτες βοήθειες, μια ζεστή αγκαλιά βρε παιδί μου! 
Τελειώνουν σήμερα οι γιορτές και μπαίνουμε ξανά στη σειρά μας. Το πρωί δεν θέλω να βγαίνω από το ζεστό κρεβάτι. Δεν χιόνισε καθόλου και εδώ, κάτι λίγο σαν λουκουμόσκονη ή καλύτερα κουραμπιεδόσκονη  μόνο τις ημέρες που στη Στερεά Ελλάδα γινόταν ο χαμός. Έχει ήλιο με δόντια 3 μέρες τώρα. Γυρνάω σπίτι και παίρνω αγκαλιά το καλοριφέρ, τσαγάκι, ταινιούλα, σειρούλα και περνάς ευχάριστο χειμωνιάτικο βραδάκι.. 

Παρασκευή, 3 Ιανουαρίου 2020

Καλή χρονιά!

Καλημέρα,

    Έβλεπα την προηγούμενη ανάρτηση, 'Καλοκαίρι μύρισε" σου λέει, ξεμύρισε σου λέω πια, πέρασαν οι μήνες, ήρθαν τα χιόνια στο καμπαναριό και ούτω καθεξής. 
   Πήγα στο χωριό, μαμ κακά και νάνι όλες τις μέρες. Τρέλα σου λέω, άσε τα κιλά που μπήκαν, κατευθείαν και αυτά ούτε μια μέρα περιθώριο. Να μην προλαβαίνεις να γυρίσεις και να σκέφτεσαι πότε θα αρχίσεις γυμναστήριο. 
    Συγγενείς, φίλοι και όλος ο συρφετός των εορτών που μαζεύεται στα χωριά. Οι επισκέπτες είναι περισσότεροι βέβαια... χιόνια πουθενά όμως, κάτι πασπαλίσματα μόνο. Τα πολλά πήγαν ανατολικά και έγινε ο χαμός. Πέρυσι την είχα πατήσει άσχημα με τα χιόνια, 310 χλμ με την ψυχή στο στόμα έκανα. Φέτος ήρθα με κρύο και ήλιο τέλεια ήταν και άλλα τόσα χλμ θα έκανα. 
     Αποτίμηση χρονιάς; Γάμησέ τα με πήγε. Έκανα τρεις μικροεπεμβάσεις επανάληψη η μια της άλλης, δηλ η ατυχία της ατυχίας. Δεν σας λέω πόσα ευρώ έφυγαν για αυτές σε ιδιωτική κλινική. Βέβαια επιλογή μου ήταν οπότε τα λούζομαι...  Εν ολίγοις 2 χρονιές συνεχόμενες με πάει γ*μ*όντας. Πόσο πιο καλά να το πεις αυτό; Θα ευχηθώ να πάει καλύτερα η χρονιά και να έχουμε υγεία! 
 Το ανεβάζω το ποστάκι δεν προλαβαίνω να γράψω άλλο, τα ξαναλέμε.. 

Καλή χρονιά!!!

Τρίτη, 6 Αυγούστου 2019

Καλοκαίρι μύρισε..

Καλημέρα καλημέρα!

       Όλα γίνονται και όλα φτιάχνουν. Ακόμη και τα θέματα υγείας. Αν δεν φτιάχνουν, καλυτερεύουν τουλάχιστον! Το "έγινα καλά" είναι μόνο μια φράση. Δεν γίνεσαι καλά, κάνεις μπαλώματα που κρατούν την κατάσταση σταθερή. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσο ευάλωτη είναι η υγεία του ανθρώπου. Προσπαθείς να τρως καλά, αθλείσαι, αδειάζεις από άγχος και στρες (όσο μπορείς) και όμως κάτι θα σε βρει, κάτι θα σου κάνει κακό, άμεσα ή έμμεσα, εκ των έσω ή εκ των έξω. Γαμησέ τα δηλαδή. Θα σε βρει εκεί που δεν το περιμένεις.
       Και όλο ακούς για κάποιον γνωστό ότι κάτι έχει. Είναι τρομερό.

      Όσο είσαι μικρός, δεν σκέφτεσαι το κακό, δεν σκέφτεσαι τι ακολουθεί, φαντάζεσαι ένα ξέγνοιαστο και όμορφο μέλλον με όλα τα καλά και τα όνειρά σου πραγματοποιημένα. Μεγαλώνεις, συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Φεύγουν οι άνθρωποι που σε περιστοίχιζαν τόσα χρόνια και μεγάλωσες μαζί τους. Αρρώστιες βγαίνουν από εδώ και από εκεί. Χτυπάνε τους δικούς σου ανθρώπους και εσένα σε παίρνει η μπάλα κάποια στιγμή.

          Στο νεκροταφείο του χωριού πάνε χρόνια που πηγαίνω και βλέπω μόνο γνωστούς. Γνωστοί, γείτονες, συγγενείς, οικογένεια και αυτό θα γίνεται για χρόνια και όταν πας και εσύ έτσι θα νιώθουν και οι άλλοι. Είναι ο κύκλος της ζωής που θα αποδεχτείς και θα γίνεις σκληρός. Δεν θα κλαις πια. Θα είσαι δυνατός και έτοιμος να χάσεις το επόμενο αγαπημένο πρόσωπο. Πόσες νύχτες έχω τιναχτεί από αυτό τον εφιάλτη...

         Και όλα αυτά γιατί φοράς το χαρούμενο πρόσωπο κάθε μέρα, μιλάς με όλους και όλοι βλέπουν πως είσαι καλά. Είσαι όμως; Είσαι ναι, δεν το φοράς απλά, είσαι χαρούμενος. Η ζωή σου δίνει τα καλά της εσύ τα δέχεσαι και συνεχίζεις. Αφήνεις πίσω όσα σε πονάνε και συνεχίζεις. Όταν έρχεται η αναλαμπή θα πονέσεις, θα νιώσεις μόνος, θα νιώσεις μικρός, θα κλάψεις ίσως και όλα αυτά για ένα δυο λεπτά, μετά κάτι θα σου πάρει το μυαλό αλλού και αυτό  ήταν. Είναι όμως αυτό το σωστό; το έχεις αποδεχτεί ή απλά το κρύβεις καλά κάπου πίσω και θα βγαίνει μια ζωή να σε τυραννάει; Αυτό σε τρώει; Αυτό μπορεί να σε σκοτώσει; Είναι άμυνα ή ένας καρκίνος που κρύβεις μέσα σου;

        Γαμησέ τα η κατάσταση. Και όλα αυτά εν μέσω Καλοκαιριού, στο γραφείο. Από δίπλα ακούγεται δυνατά σε ράδιο η λειτουργία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Έχω εορτάζοντες σήμερα που θα πάρω να ευχηθώ. Δεν ήθελα να σας χαλάσω τη διάθεση αυτό το ωραίο πρωινό του Αυγούστου. Ξεχάστε τα.

Καλημέρα!

Τετάρτη, 27 Φεβρουαρίου 2019

Τι γίνεται;

Καλησπέρα,

    Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι κάποιος με καταράστηκε ό,τι βγάζω να το τρώω στους γιατρούς. Δεν μπορώ να καταλάβω πως συμβαίνει αυτό. Την Δευτέρα ήρθα αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα υγείας που δεν περίμενα. Από το πουθενά. Δυο μέρες εξετάσεις και τελικά χρειάζεται επέμβαση. Πόσες αναισθησίες μπορώ να φάω μέσα σε ένα εξάμηνο; Τζάνκι της αναισθησίας θα καταντήσω. 
     Από την άλλη μήπως κάνω εγώ κάτι; Δεν φτάνουν οι προσευχές μου; Μήπως νομίζω ότι είμαι καλά και με τρώει το σαράκι τους άγχους και την κατάθλιψης χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι; 
      Αυτή είναι η πραγματικότητα. Θα την αντιμετωπίσω όπως και να έχει. Εκεί που θα είμαι καλά και θα νομίζω ότι τα έχω βάλει όλα σε μια σειρά θα έρχονται οι κρίσεις άγχους και για λίγο θα παθαίνω ένα μπλακ άουτ. Πάντα έλεγα ότι είμαι αισιόδοξο άτομο, πλέον μου φαίνεται ότι η πολλή αισιοδοξία φέρνει ατυχία.  
       Κάπως έτσι αλλάζει ο άνθρωπος και από τη μια στιγμή στην άλλη τα βλέπει όλα μαύρα. Η τρέλα από τη λογική μια κλωστή. Πόσοι την πατάνε και ξεφεύγουν και σκοτώνουν και αυτοκτονούν και κλείνονται σε ιδρύματα και τα βλέπεις και λες "κοίτα πως κατάντησε". Τελικά δεν είναι τόσο μακριά από σένα όσο νόμιζες. 
     Ευτυχώς είχα χρόνο χωρίς πίεση και τα σκέφτηκα. Μετρίασε λίγο το άγχος και τα έβαλα σε μια σειρά. Δεν φτάνει όμως, δεν φτάνει δυστυχώς..