Εφαρμογές γνωριμιών (πολυφορεμένο)

      

    Η νέα κατάσταση φόβου για την υγεία μας έφερε επανάσταση και στην εργασία κάποιων. Αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε υπηρεσίες και διαδικασίες που δεν πίστευα ότι θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν ο κανόνας για την διαχείριση υποθέσεων. Περίεργο μου φαίνεται ακόμη, ίσως επειδή ακόμη μαθαίνουμε πως να χρησιμοποιούμε τις νέες τεχνολογίες ή μάλλον συνειδητοποιώ ότι θα γίνει ο κανόνας, η πάγια τακτική.

Νέο φύλλο στη μονστέρα!

       

    Οι εφαρμογές γνωριμιών λοιπόν. Πολυφορεμένο, πολυσυζητημένο και γενικά τα έχουμε διαβάσει πολλές φορές. Νομίζω κουράστηκα. Δεν λέω ότι δεν είναι καλές. Να μη σχολιάσω το φακ εντ γκόου που συνεχίζει να είναι μαστ ακόμη. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχαν και αυτές θα μέναμε άγαμοι μια ζωή. Το θέμα είναι ότι δεν το μπορώ πια, με κουράζει. Νιώθω ότι κάποιος μπαίνει στην ιδιωτικότητά μου, νιώθω ότι κάποιος με κοιτάει μέσα από την κλειδαρότρυπα. Έχω στείλει και έχω πάρει φωτό από αυτές τις εφαρμογές, κανονικές και χχχ και ότι φανταστείς. Είναι σαν να έχω δώσει στην εφαρμογή το ελεύθερο να μπαίνει στο δωμάτιό μου. Εγώ φταίω σίγουρα.

Διάβαζα το Queer του Μπάροουζ και βλέπω ξαφνικά το μπαρ το ναυάγιο, λέω οκ, άκουγε Αρλέτα.. χεχεχε

    Πως το αντιμετωπίζεις; Δεν ξέρω, ίσως μου φύγει κάποια στιγμή. Θα ρίξω το φταίξιμο στην ψυχολογική πίεση της εποχής. Της Άνοιξης που έρχεται και εμείς είμαστε κλεισμένοι και δεν μπορούμε να κάνουμε ένα ταξίδι. Το ότι ανήκω σε ευπαθή ομάδα και φοβάμαι και λίγο στη γνωριμία και στην κοινωνικότητα μου. Στο ότι μας δημιούργησαν κόμπλεξ επαφής με ανθρώπους. 

Αυτά, άντε καλό βράδυ.

The Normal heart

      The Normal heart λοιπόν, την είδα την ταινία, έκλαψα, μιλάει για την έξαρση του AIDS την δεκαετία '70 και '80. Πόσοι πέρασαν αυτό το λούκι και έχασαν τη ζωή τους και πόσοι έζησαν για να θυμούνται. Βασισμένο σε αληθινούς χαρακτήρες και γεγονότα της εποχής στην Αμερική. Τρομερό να χάνεις φίλους, συγγενείς και εραστές σταθερούς και μη. Ακόμη φοβίζει κόσμο και κοσμάκη. Ο Ράφαλο βέβαια είναι λίγο σπαζαρχίδης στην ταινία αλλά είχε και τα δίκια του. H Ρόμπερτς πολύ καλή. Πόσο άδικο είναι να υπάρχει ένας θανατηφόρος ιός και η πολιτεία να μην ενδιαφέρεται για την καταπολέμησή του. Καλύτερα να μην κάνουμε σύγκριση με την σημερινή εποχή, τα περνάμε άλλωστε 1 χρόνο τώρα. Τώρα όμως κινδυνέυει ο κόσμος όλος, τότε μόνο οι ομοφυλόφιλοι, οπότε οι αρχές δεν έδιναν και σημασία. Καλύτερα να τους ξεφορτωθούμε θα έλεγαν.

       Έχοντας χάσει άτομα του στενού οικογενειακού κύκλου μπορώ να πω ότι ο πόνος της απώλειας δεν τελειώνει. Χαλαρώνει, απαλύνεται αλλά δεν σβήνει ποτέ. Ακόμη πονάω με τα γιατί στο κεφάλι μου. Για τις ώρες που έχασα και δεν θα ξανάρθουν και την παροουσία που γίνεται απουσία σε μια στιγμή. Ο νους δεν το χωράει.

      Από την ταινία ξεκίνησα που μου άρεσε. Δακρύζω με το παραμικρό πλέον, βλέπω π.χ. πολεμική και εκεί που αλληλοσκοτώνονται να σου το δάκρυ, γιατί το μυαλό δουλεύει και σου φέρνει τις εικόνες πεταχτά. 

Αφιερωμένο

Καλή χρονιά!

Καλημέρα,

    Έβλεπα την προηγούμενη ανάρτηση, 'Καλοκαίρι μύρισε" σου λέει, ξεμύρισε σου λέω πια, πέρασαν οι μήνες, ήρθαν τα χιόνια στο καμπαναριό και ούτω καθεξής. 

   Πήγα στο χωριό, μαμ κακά και νάνι όλες τις μέρες. Τρέλα σου λέω, άσε τα κιλά που μπήκαν, κατευθείαν και αυτά ούτε μια μέρα περιθώριο. Να μην προλαβαίνεις να γυρίσεις και να σκέφτεσαι πότε θα αρχίσεις γυμναστήριο. 

    Συγγενείς, φίλοι και όλος ο συρφετός των εορτών που μαζεύεται στα χωριά. Οι επισκέπτες είναι περισσότεροι βέβαια... χιόνια πουθενά όμως, κάτι πασπαλίσματα μόνο. Τα πολλά πήγαν ανατολικά και έγινε ο χαμός. Πέρυσι την είχα πατήσει άσχημα με τα χιόνια, 310 χλμ με την ψυχή στο στόμα έκανα. Φέτος ήρθα με κρύο και ήλιο τέλεια ήταν και άλλα τόσα χλμ θα έκανα. 

     Αποτίμηση χρονιάς; Γάμησέ τα με πήγε. Έκανα τρεις μικροεπεμβάσεις επανάληψη η μια της άλλης, δηλ η ατυχία της ατυχίας. Δεν σας λέω πόσα ευρώ έφυγαν για αυτές σε ιδιωτική κλινική. Βέβαια επιλογή μου ήταν οπότε τα λούζομαι...  Εν ολίγοις 2 χρονιές συνεχόμενες με πάει γ*μ*όντας. Πόσο πιο καλά να το πεις αυτό; Θα ευχηθώ να πάει καλύτερα η χρονιά και να έχουμε υγεία! 

 Το ανεβάζω το ποστάκι δεν προλαβαίνω να γράψω άλλο, τα ξαναλέμε.. 

Καλή χρονιά!!!

Καλοκαίρι μύρισε..

Καλημέρα καλημέρα!

       Όλα γίνονται και όλα φτιάχνουν. Ακόμη και τα θέματα υγείας. Αν δεν φτιάχνουν, καλυτερεύουν τουλάχιστον! Το "έγινα καλά" είναι μόνο μια φράση. Δεν γίνεσαι καλά, κάνεις μπαλώματα που κρατούν την κατάσταση σταθερή. Μεγαλώνοντας κατάλαβα πόσο ευάλωτη είναι η υγεία του ανθρώπου. Προσπαθείς να τρως καλά, αθλείσαι, αδειάζεις από άγχος και στρες (όσο μπορείς) και όμως κάτι θα σε βρει, κάτι θα σου κάνει κακό, άμεσα ή έμμεσα, εκ των έσω ή εκ των έξω. Γαμησέ τα δηλαδή. Θα σε βρει εκεί που δεν το περιμένεις.
       Και όλο ακούς για κάποιον γνωστό ότι κάτι έχει. Είναι τρομερό.

      Όσο είσαι μικρός, δεν σκέφτεσαι το κακό, δεν σκέφτεσαι τι ακολουθεί, φαντάζεσαι ένα ξέγνοιαστο και όμορφο μέλλον με όλα τα καλά και τα όνειρά σου πραγματοποιημένα. Μεγαλώνεις, συνειδητοποιείς ότι τίποτα δεν κρατάει για πάντα. Φεύγουν οι άνθρωποι που σε περιστοίχιζαν τόσα χρόνια και μεγάλωσες μαζί τους. Αρρώστιες βγαίνουν από εδώ και από εκεί. Χτυπάνε τους δικούς σου ανθρώπους και εσένα σε παίρνει η μπάλα κάποια στιγμή.

          Στο νεκροταφείο του χωριού πάνε χρόνια που πηγαίνω και βλέπω μόνο γνωστούς. Γνωστοί, γείτονες, συγγενείς, οικογένεια και αυτό θα γίνεται για χρόνια και όταν πας και εσύ έτσι θα νιώθουν και οι άλλοι. Είναι ο κύκλος της ζωής που θα αποδεχτείς και θα γίνεις σκληρός. Δεν θα κλαις πια. Θα είσαι δυνατός και έτοιμος να χάσεις το επόμενο αγαπημένο πρόσωπο. Πόσες νύχτες έχω τιναχτεί από αυτό τον εφιάλτη...

         Και όλα αυτά γιατί φοράς το χαρούμενο πρόσωπο κάθε μέρα, μιλάς με όλους και όλοι βλέπουν πως είσαι καλά. Είσαι όμως; Είσαι ναι, δεν το φοράς απλά, είσαι χαρούμενος. Η ζωή σου δίνει τα καλά της εσύ τα δέχεσαι και συνεχίζεις. Αφήνεις πίσω όσα σε πονάνε και συνεχίζεις. Όταν έρχεται η αναλαμπή θα πονέσεις, θα νιώσεις μόνος, θα νιώσεις μικρός, θα κλάψεις ίσως και όλα αυτά για ένα δυο λεπτά, μετά κάτι θα σου πάρει το μυαλό αλλού και αυτό  ήταν. Είναι όμως αυτό το σωστό; το έχεις αποδεχτεί ή απλά το κρύβεις καλά κάπου πίσω και θα βγαίνει μια ζωή να σε τυραννάει; Αυτό σε τρώει; Αυτό μπορεί να σε σκοτώσει; Είναι άμυνα ή ένας καρκίνος που κρύβεις μέσα σου;

        Γαμησέ τα η κατάσταση. Και όλα αυτά εν μέσω Καλοκαιριού, στο γραφείο. Από δίπλα ακούγεται δυνατά σε ράδιο η λειτουργία της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος. Έχω εορτάζοντες σήμερα που θα πάρω να ευχηθώ. Δεν ήθελα να σας χαλάσω τη διάθεση αυτό το ωραίο πρωινό του Αυγούστου. Ξεχάστε τα.

Καλημέρα!

Τι γίνεται;

Καλησπέρα,

    Ώρες ώρες σκέφτομαι ότι κάποιος με καταράστηκε ό,τι βγάζω να το τρώω στους γιατρούς. Δεν μπορώ να καταλάβω πως συμβαίνει αυτό. Την Δευτέρα ήρθα αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα υγείας που δεν περίμενα. Από το πουθενά. Δυο μέρες εξετάσεις και τελικά χρειάζεται επέμβαση. Πόσες αναισθησίες μπορώ να φάω μέσα σε ένα εξάμηνο; Τζάνκι της αναισθησίας θα καταντήσω. 

     Από την άλλη μήπως κάνω εγώ κάτι; Δεν φτάνουν οι προσευχές μου; Μήπως νομίζω ότι είμαι καλά και με τρώει το σαράκι τους άγχους και την κατάθλιψης χωρίς να το έχω πάρει χαμπάρι; 

      Αυτή είναι η πραγματικότητα. Θα την αντιμετωπίσω όπως και να έχει. Εκεί που θα είμαι καλά και θα νομίζω ότι τα έχω βάλει όλα σε μια σειρά θα έρχονται οι κρίσεις άγχους και για λίγο θα παθαίνω ένα μπλακ άουτ. Πάντα έλεγα ότι είμαι αισιόδοξο άτομο, πλέον μου φαίνεται ότι η πολλή αισιοδοξία φέρνει ατυχία.  

       Κάπως έτσι αλλάζει ο άνθρωπος και από τη μια στιγμή στην άλλη τα βλέπει όλα μαύρα. Η τρέλα από τη λογική μια κλωστή. Πόσοι την πατάνε και ξεφεύγουν και σκοτώνουν και αυτοκτονούν και κλείνονται σε ιδρύματα και τα βλέπεις και λες "κοίτα πως κατάντησε". Τελικά δεν είναι τόσο μακριά από σένα όσο νόμιζες. 

     Ευτυχώς είχα χρόνο χωρίς πίεση και τα σκέφτηκα. Μετρίασε λίγο το άγχος και τα έβαλα σε μια σειρά. Δεν φτάνει όμως, δεν φτάνει δυστυχώς.. 

Υγεία..

Καλημέρα, 

Περί υγείας ο λόγος.. 

άσχημα τα πράγματα παίδες. Το 2012 είχα περάσει τα ίδια μετά από εξετάσεις που μου βρήκαν ένα θεματάκι με την καρδιά, λύθηκε βέβαια μετά από επέμβαση, πόνους, ταλαιπωρία, ανάρρωση κλπ. Έψαξα και βρήκα το ποστ που έκανα τότε εδώ. Το πρόβλημα τώρα βρίσκεται στην ίδια περιοχή και είναι ακριβώς το ίδιο με το 2012. Θα μου πείτε πόσο γρήγορα χαλάει μια βαλβίδα; Ε χαλάει.. και δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα. 

Δυο μήνες τώρα τρέξιμο, Θεσσαλονίκη κάμποσες φορές, Αθήνα μία. Άγχος, πίεση, χάλια ψυχολογία, κλάμα, τρελό χάσιμο του μυαλού, αποξένωση αφήστε να μην σας τα λέω και τρελαθούμε όλοι μαζί!

Πλέον έβαλα μια σειρά, βρήκα νοσοκομείο και γιατρό που θα κάνει το εγχείρημα, θα με ανοίξει και θα με κλείσει κάνοντας όλη την εσωτερική δουλειά.. δεν είναι και εύκολο. Είναι το τρίτο άνοιγμα αυτής της καρδιάς και είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα ανοίξει ξανά κάποτε. 

Τώρα στην αναμονή για εύρεση βαλβίδας και ένα τηλ για να μπω στο νοσοκομείο να φύγει και το βάρος που έχει μείνει μέσα μου.. 

Παρασκευή και ήρθε η ώρα για ΣΚ. ΝΑ περάσετε καλά, όπως ελπίζω να περάσω και εγώ.. 

Φίλοι..

Οι  φίλοι, μεγάλο κεφάλαιο τελικά, θυμάστε την προηγούμενη ανάρτηση;

   Όσο καλές είναι οι φιλίες και σου προσφέρουν ένα σωρό άλλο τόσο μπορεί να σε πληγώσουν. Άλλοτε άθελά τους, άλλοτε ηθελημένα. Ανάλογα την περίπτωση βέβαια κατηγοριοποιείς τα σφάλματα, γιατί όπως και να το κάνουμε τα φάουλ, παραμένουν φάουλ, η συγχώρεση είναι συγχώρεση. Δεν είπαμε να κρατάμε και τεφτέρι..

    Είσαι άνθρωπος όμως και όσο και αν ξεχνάς, αφήνεις πίσω τα παλιά, ένα αγκαθάκι που έβγαλες θα αφήσει το σημάδι του για πάντα. Δεν θες να εκδικηθείς, δεν θες να πονέσεις, είσαι θύμα; Ίσως. Χάνεις την εμπιστοσύνη σου. Σκέφτεσαι κατά πόσο αξίζουν για σένα οι φίλοι σου και μετά το γυρνάς από την άλλη πλευρά και λες, αξίζω εγώ να είμαι φίλος τους;

   Αξίζει να τσακώνεσαι μαζί τους; Δεν αξίζει να τσακώνεσαι με κανέναν. Όμως όταν έχεις κάτι να πεις, να το λες εκείνη την ώρα που πρέπει. Ποιος ο λόγος να το παίξεις υπεράνω; Κανένας, όταν οι ίδιοι δεν μπορούν να καταλάβουν ότι παίζεις τον υπεράνω και όχι ότι είσαι. Να είσαι ευθύς, μόνο έτσι θα είσαι καλά και δεν θα χρειάζεται να τρέχεις στον ψυχολόγο κάθε λίγο.

   Υπάρχουν πολλοί λόγοι να μην σε καταλάβει κάποιος. Κάποιοι από αυτούς είναι η έλλειψη συγκέντρωσης στα λεγόμενά σου, η διαφορά επιπέδου (και δεν μιλάω για τη μόρφωση), το να μην θέλει κάποιος να σε καταλάβει (μάλλον βαριέται να σε ακούει), το να κατάλαβε και κάνει την πάπια από συμφέρον, το να μιλάτε διαφορετική γλώσσα, το να μην τα εξηγείς καλά.

    Δεν θα αναλύσω όλα τα παραπάνω. Το συμφέρον. Στην περίπτωση που το συμφέρον είναι προς το μέρος κάποιου άλλου εκτός από το δικό σας και ο φίλος σας καλώς (γι' αυτόν) ή κακώς (για εσάς) κάνει του κεφαλιού του, δεν έχετε παρά.. να το δεχτείτε... γιατί είστε φίλοι και δεν θέλετε να χαλάσετε αυτή τη φιλία. Καπρίτσια ένα σωρό. Ο εγωισμός και η αχαριστία είναι χαρακτηριστικό κάποιων ανθρώπων, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι δεν έχουν φίλους. Και ούτε πως δεν αγαπάνε τους φίλους τους. Νοιάζονται για αυτούς αλλά κάποιες φορές (?) βάζουν τους εαυτούς τους πάνω απ' όλα. Τους αγαπάμε για αυτό που είναι.

   Κάποιοι έχουν και ελαφρυντικά.. ναι οκ, έχουν. Ό,τι ελαφρυντικό και να έχεις όμως, τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου δεν τους πονάς, είτε συγγενείς, είτε φίλοι, είτε εραστές. Πως μπορείς να πληγώνεις άτομα που ξέρεις ότι σου στέκονται; Κάνεις κάτι μόνο για να το κάνεις; Και ειδικά αν έχεις και παρελθόν το οποίο ευνοεί παρόμοιες καταστάσεις ό,τι ελαφρυντικό και να έχεις..

   Και κάπως έτσι φθίνουν οι σχέσεις παιδιά, είτε φιλικές είτε ερωτικές. Έρχεται στιγμή που σε ξενερώνουν, σου δημιουργούν το αίσθημα ανασφάλειας και απογοήτευσης, μια αποστροφή που δεν ξέρεις γιατί σου βγαίνει. Όσο και καλή διάθεση να έχεις να πεις ότι προσπαθείς, όσο και αν αγαπάς τα άτομα δίπλα σου και δεν θες να τα κακοκαρδίσεις τόσο θες και να τα αποχωριστείς. Δεν σε νοιάζει πια αν είσαι μακριά ή κοντά τους.. σαν να μην υπάρχουν..  είναι άσχημο αυτό, πολύ άσχημο συναίσθημα.. αλλάζει με το καιρό φαντάζομαι.. 

   Πληγώθηκα και πόνεσα πολύ είναι η αλήθεια αυτό το καιρό. Όσο μελό και αν ακούγεται. Θα είμαι καλά όμως. Η διάθεσή μου θα ανεβεί και όλα ίσως γίνουν όπως πριν. Δεν μου αρέσει να χάνω φίλους και ειδικά αυτούς που μοιράστηκα χρόνια μαζί τους. 

    Χαίρομαι που με ακούσατε για άλλη μια φορά! Μπορεί να τα λέω λίγο μπερδεμένα. Δεν τίθεται θέμα λεπτομερειών για το κείμενο, απλές διαπιστώσεις συναναστροφών με φίλους, τώρα που έχω ηρεμήσει από κάποιες ατυχείς περιστάσεις.

Καλό ΠΣΚ!

Ατυχείς σχέσεις...

Καλημέρα!

    Όχι, δεν έκανα κάποια ατυχή σχέση. Επειδή έχω πολύυυ καιρό να κάνω σχέση. Δεν μιλάω για τις φιλικές βέβαια. Που τελικά είναι και οι πιο σταθερές στο χρόνο. 

Βλέπω κόσμο γύρω μου να πονάει για την λήξη μιας σχέσης ή για τα εμπόδια που υπάρχουν σε μια άλλη. Θα συμφωνήσω γενικά ότι οι σχέσεις είναι δύσκολες. Πολύ δύσκολες. Αλλά όλα εξαρτώνται από τα άτομα. 

    Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι είναι όλα μέσα στη ζωή, όλα πρέπει να τα περιμένουμε, από το φιλί το αναπάντεχο μέχρι το θάνατο. Μόνο και μόνο γι' αυτό θα πρέπει να είμαστε πιο ανεκτικοί με τους εαυτούς μας και τους άλλους φυσικά. Να σκεφτόμαστε ότι δεν θα κάτσω να σκάσω ρε γαμώτο, τι κερδίζω; Οκ να κλάψεις και να στενοχωρηθείς, θες μια; Θες δυο; Θες τρεις μέρες; Ε φάε και ένα μήνα στη μάπα την Αντέλ, αλλά γιατί βρε παιδί μου να σε τρώνε τα πατώματα και τα ξύδια; Αγαπάς εντάξει, πάντα θα τον/την αγαπάς. Δεν μπορείς όμως να ζεις με την ιδέα ότι πρόκειται να ξαναγυρίσει, έστω και ας είναι μια πιθανότητα και αυτή, ούτε με την ματιά που θα σου ρίξει και θα το πάρεις πάνω σου. Είναι σημάδια που μπορεί να σου δίνουν ελπίδες και  στιγμές χαράς μέχρι την επόμενη κατραπακιά. 

    Ξέρω ότι δύσκολο κομμάτι ο χωρισμός (κάτι θυμάμαι δηλαδή). Όταν εκεί που σκέφτεσαι για ένα, αρχίζεις να σκέφτεσαι για δυο, να χωρίζεις τον εαυτό σου, την μονάδα στα δυο, να ανακαλύπτεις ότι μπορείς να συνδεθείς με μια άλλη ύπαρξη ως το σημείο που να γίνεστε ένα. Μετά πρέπει να ξαναγυρίσεις στο ένα, να κόψεις τη σύνδεση, να κάνεις αποσύνδεση της άλλης συσκευής και να τα βγάλεις πέρα με την δική σου χωρητικότητα φτάνει, δεν φτάνει, αυτή είναι. 

     Όλα αυτά ισχύουν στην περίπτωση που πρέπει να κάνεις την αποσύνδεση αθέμιτα, με τη βία, χωρίς να το θες, ωθούμενος από την συσκευή που θέλει να πάρει την χωρητικότητα της και να φύγει για άλλες συσκευές. Αν είσαι η συσκευή που θέλει να φύγει, τότε τα πράγματα είναι πιο εύκολα. Κρατάς τα ωραία της προηγούμενης σύνδεσης στα αρχεία του συστήματός σου και πας για άλλη συσκευή. Θα πονέσεις αλλά για να θες να φύγεις κάποιος κάτι θα υπάρχει, η σύνδεση έχει χαλάσει για κάποιο λόγο που αν δεν ξέρουν και οι δυο, σίγουρα θα ξέρει ο ένας. Δεν έχει σημασία όμως. 

    Μες στην πίκρα τους κάποιοι μου έχουν πετάξει ότι καλύτερα που είμαι μόνος μου! Δεν είμαι συνειδητά όμως (ή μήπως είμαι τελικά και έχω βολευτεί; Δεν έχω απάντηση). Ένας άνθρωπος πρέπει όλα να τα ζήσει, ασχέτως την επιρροή που θα έχουν οι επιπτώσεις πάνω του. Όπως είπε ένα φίλος σε μια συζήτηση στο φμπ, ακόμη δεν έχουμε ανακαλύψει τους εαυτούς μας. Στηριζόμαστε στα φαινομενικά αλλά από μέσα, οι βάσεις, τα θεμέλια δηλ έχουν βάθος, στο ψυχολογικό κομμάτι που παίζει με τον νου μας. Είναι λεπτές οι ισορροπίες και η κλωστή που χωρίζει την λογική και την τρέλα είναι εύκολο να σπάσει. Λίγη πίεση θέλει μόνο. 

   Έχει σημασία να είμαστε καλά παρόλα τα δύσκολα που μας βγαίνουν μπροστά. Τα έχουμε ακούσει όλα αυτά σκέφτεστε. Έτσι είναι, τα ίδια πάντα. Τα επαναλαμβάνουμε για να τα μάθουμε. Να μπορούμε να σηκωθούμε από τον πάτο. Να βγάλουμε την δύναμη και τον εγωισμό που κρύβουμε και να ακυρώσουμε για όσο χρειάζεται τον αλτρουισμό μας, μόνο και μόνο για να σταθούμε στα πόδια μας. Δεν είναι κακό να σκεφτόμαστε τον εαυτό μας, την υγεία μας, ψυχική και σωματική.

   Φιλοσοφίες του κώλου σκέφτεστε ε; Δεν μου αρέσει να βλέπω τους φίλους μου να πονάνε και να κάνουν πράγματα που δεν θα έκαναν σε άλλη περίπτωση. Το ίδιο θα πονούσα ίσως και εγώ στη θέση τους. Δεν τους κρίνω επειδή κινούνται βάσει συναισθήματος και γνωρίζουμε ότι δεν οδηγεί πάντα σωστά. Η λογική δεν έχει ιδιαίτερο λόγω στον έρωτα. Στην αγάπη όμως έχει. Ας προσέχουμε για να έχουμε. 

Τα φιλιά μου. 

ΥΓ. Η ανάρτηση αυτή είναι αφιερωμένη σε ένα φίλο που αντέχει. 

Εδώ είμαι!

Καλησπέρα!!


     Ξέρω ότι πέρασε καιρός, 3 μήνες και περισσότερο!

    Είναι πολλά αυτά που είχα να σας πω αλλά δεν είχα όρεξη να τα γράψω! Δεν είχα διάθεση να γράψω, προτιμούσα να διαβάζω τα δικά σας μπλόγκ μέχρι να μου ρθει ξανά η επιφοίτηση και να αρχίσω να γράφω! Σας ευχαριστώ για  τα σχόλιά σας και τα μηνύματά σας!!

     Μέρες τώρα έβαζα στο πρόγραμμα μου μια ανάρτηση, έστω και χωρίς να λέω κάτι σημαντικό, για να σας πω ένα γεια και να δείτε ότι είμαι καλά!

Γύρισα στη δουλειά, οι μήνες που είχα αναρρωτική με καλομάθανε και άντε πάλι να συνηθίζεις τα ίδια! Δεν με χάλασε όμως, καιρός ήταν να μπω σε πρόγραμμα, με τη δουλειά και με τη ζωή μου, έστω  αυτή την ήρεμη, ατάραχη, χωρίς καμία επεισοδιακή εξέλιξη. 

     Το τραύμα έκλεισε αν και μου άφησε λίγο χηλοειδές, το οποίο αν πάρει το χρώμα του δέρματος δεν θα με νοιάζει αλλά αν μείνει κόκκινο δεν θα μου αρέσει να το 'χω εφ'όρου ζωής. Θα δω τι θα κάνω και με αυτό αργότερα. Γενικότερα μικρά τραβηγματάκια τα οποία δεν είναι ιδιαίτερα ενοχλητικά υπάρχουν. Έχω αρχίσει να αθλούμαι με ήπιες ασκήσεις, να χάσουμε και κάνα κιλό για το Καλοκαίρι γιατί το καθισιό της ανάρρωσης ήταν απολαυστικό μεν αλλά με ελάχιστη σωματική δραστηριότητα. 

    Η Καστοριά είναι πανέμορφη, τώρα που έφτιαξε ο καιρός, με τη λίμνη σαν θάλασσα και το καραβάκι να περνάει και να θυμίζει κάτι από διακοπές. Φούντωσαν όλα τα δέντρα, τα παραλιακά μέρη έχουν πολύ ίσκιο και χαίρεσαι να περπατάς από κάτω από τα πλατάνια. Ο καφές στη Βόρεια παραλία είναι ότι πρέπει το απόγευμα! Αν και ελάττωσα και τον καφέ, μαζί με το τσιγάρο που έκοψα, όχι πως αν μου δοθεί η ευκαιρία δεν θα κάνω βέβαια κάνα δυο έτσι για αλλαγή!

     Μου 'χε λείψει η μοναξιά μου στο σπίτι, τόσο καιρό στο χωριό με όλο το σόι, έγινε το κεφάλι μου καζάνι, γύρισα και ηρέμησα, είναι πολύ δύσκολο να λες ότι πρέπει να βάλεις μια σειρά στην ζωή σου, όχι για πρώτη φορά, αλλά λόγω αποσυντονισμού, να κάνεις μια ανασυγκρότηση βρε παιδί μου και να πεις ότι ξεκινάς και να μην μπορείς επειδή δεν είσαι στη βάση σου. Γύρισα σπιτάκι μου, όπως το άφησα το βρήκα, ήταν ο Γιώργος επιστάτης όλο αυτό το καιρό, πάλι καλά το παιδί! Έχει αναλάβει και το πότισμα των γλαστρών, λίγες επέζησαν μετά από τόσο καιρό βέβαια.  Δεν έβαλα νέα φυτά και λουλούδια όμως, του χρόνου τώρα, φέτος έβαλα μόνο κάτι σπόρια που είχα μονοετή! Η θεία μου για να μην στενοχωριέμαι που δεν είχα καλά φυτά φέτος μου έδωσε μια γλάστρα της όταν έφυγα για Καστοριά! χαχαχα! Καλή η θεία! 

    Σήμερα είχε και πολύ ζέστη!! Βγήκα για κάποιες δουλειές και έσταζα από ιδρώτα! Γύρισα στο γραφείο και ήμουν μια χαρά, μπορεί να μην έχουμε κλιματιστικό αλλά ανοίγοντας τα δυο παράθυρα κάνει ρεύμα και είσαι δροσερά. Στις μεγάλες τις ζέστες όπου και να βρίσκεσαι ζεσταίνεσαι, εκτός και αν είσαι σπίτι και κυκλοφορείς μόνο με το σλιπάκι! 

Αυτά προς το παρόν, θα επανέλθω! Φιλιά σε όλους!!!

Και έχει ο καιρός γυρίσματα..

Φέτος δεν είδαμε σχεδόν καθόλου χιόνια, αν και δεν έχει τελειώσει ακόμη ο Χειμώνας, ο Μάρτιος ίσως μας δώσει και άλλο, οι παγωνιές είναι οι μόνες σίγουρες. Και είχε και διαφορετικό κρύο σήμερα.. 

Κατά τ’ άλλα μια χαρά, ηρεμία στη ζωή μας, αν και σου τη βαράει ώρες ώρες ή τόση ηρεμία και θες να ξεδώσεις και δεν βρίσκεις τρόπο! Είμαστε καλά όμως και έχει τεράστια σημασία. Αυτό το ΣΚ που μας πέρασε κοιμήθηκα αρκετά, χαλάρωσα αρκετά, βγήκα κιόλας  για καφεδάκια, μαγείρεψα, καθάρισα, άκουσα μουσική, διάβασα, είδα ταινίες. Τα γνωστά δηλαδή. Βαρέθηκα κιόλας, αλλά δεν πτοήθηκα. Για περπάτημα μόνο δεν πήγα αφού μία έβρεχε, μία είχε αέρα, μία κρύο..  

Ξημέρωμα στην Εγνατία οδό..

Είχα όλο τον καιρό να σκεφτώ, διάφορα θέματα που με απασχολούσαν το τελευταίο διάστημα, ακόμη και προσωπικά. Όχι πως έβγαλα άκρη, αλλά προσπάθησα. Το μόνο σίγουρο είναι ότι ο άνθρωπος δεν μπορεί να αλλάξει εύκολα. Ούτε από τη μία στιγμή στην άλλη να γίνει το αντίθετο από αυτό που είναι. Για τον εαυτό μου μιλάω και για συγκεκριμένες πτυχές του. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνω πράγματα από τη ζωή μου, σίγουρος ότι θα το μετανιώσω κάποια στιγμή. Ίσως και να πω ότι δεν έκανα τίποτα, να μείνω με απωθημένα και ανολοκλήρωτα σχέδια, να μπορέσω να τα βρω με τον εαυτό μου και να ησυχάσω, παραδεχόμενος την κατάσταση. 

Με τις προτροπές δεν γίνεται τίποτα, ούτε με σπρώξιμο, μόνο αν έχει κοντά γκρεμό, με γνώμες ίσως και συζήτηση και πάλι δύσκολο να είναι. Πρέπει να το καταλάβεις και να βρεις λύσεις μόνος σου, αφού πρώτα τα βρεις με σένα τον ίδιο και μετά με τους υπόλοιπους. 

Δεν λέω στον εαυτό μου ότι δεν μπορεί να αλλάξει, δεν το αποκλείω, αλλά θα πρέπει να φάει γερό ταρακούνημα, ένα σοκ, ηλεκτροσόκ? Μπορεί να μην προσδιορίζετε σε τι αναφέρομαι, σκεφτείτε τις μεγάλες αλλαγές που ίσως κάποια στιγμή έπρεπε να κάνετε με στόχο να αλλάξατε ριζικά κάποιες ιδέες, νοοτροπίες, συμπεριφορές..

Δεν είμαι για τον ψυχίατρο φαντάζομαι, αν και έναν ψυχολόγο θα τον χρειαζόμουν, να μου λύσει κάτι κολλήματα που έχω και κάτι απορίες πάνω σε αυτά.. και να κάνω και κάτι εξομολογήσεις (μην πάει ο νους σας στο πονηρό), γιατί αν πιάσω κανένα παπά να τα πω, με βλέπω στην πυρά με τις ξενέρωτες… 

Και σαν να μην φτάνουν όλα αυτά, έχω και τον καιρό να μου τη δίνει, κατάλαβες γιατί παίζει ρόλο ο καιρός, έχεις κάτι να σου φτιάχνει τη διάθεση! 

Όρος Τυμφρηστός, κορυφή "Βελούχι", ύψος 2.315μ.

Με τούτα και με ‘κείνα πέρασε η ώρα, θα βάλω λίγη μουσική και θα κοιμηθώ Ευχαριστώ που με ακούσατε!!!

Σήμερα είχαν διαμαρτυρία οι καταστηματάρχες, εστιατόρια-καφετέριες κ.λπ. μέρη συνεστίασης στη Δυτ. Μακεδονία, για το κάπνισμα, το Φ.Π.Α και κάποια άλλα αιτήματα και ήταν όλα κλειστά, εδώ δεν είχε ακουστεί κάτι, να σκεφτείτε με ενημέρωσαν από το εξωτερικό χτες. Εκεί διαβάζουν περισσότερες εφημερίδες, που προσωπικά έχω σιχαθεί, όπως και κάθε τι ενημερωτικό - ειδησεογραφικό. Κάτσαμε σπίτι  λοιπόν για καφέ, χαζέψαμε στην τιβί, και στο i-phone τους όσοι είχαν!! Όταν σου παίρνουν την επιλογή του να βγεις και να πας κάπου, τότε είναι που θες να βγεις και να πας. Πως λες στα παιδάκια, όχι στη πρίζα και πάνε αμέσως εκεί! Κάπως έτσι ήμουν και εγώ σήμερα! χαχαχαχχαχα!

Καλό μας βράδυ!!!!!

Φιλιάαααααααααα!

Μη μου τους κύκλους τάραττε

 Γεια!!! Ελπίζω όλοι καλά ε;;;

 

Πέρασε και η σημερινή μέρα, μουντή αλλά σχετικά ζεστή για την εποχή. Έχω καιρό να γράψω, το ξέρω, αδικαιολόγητος.

Όλα καλά γενικότερα, μέσα στην ηρεμία μου, δουλειά, σπίτι, βόλτα. Το σπίτι κυριαρχεί βέβαια, πολλές φορές δεν κάνω σημαντικό αλλά περνάει η ώρα και δεν το καταλαβαίνω. Μάλλον η μουσική φταίει..

Είχα κάνει και 2 ταξιδάκια για τις εκλογές, στην δεύτερη φορά των εκλογών, είχαμε και το μνημόσυνο του πατέρα μου. Έκλεισε ο χρόνος και πραγματικά δεν το κατάλαβα. Όλα σαν χτες..

Νιώθω ότι χρειάζομαι αλλαγή αλλά δεν έρχεται, η αλλαγή, η αλλαγή που πρέπει να γίνει για να ξυπνήσω. Νομίζω ότι έχω επαναπαυθεί στη ρουτίνα μου. Θέλω να κάνω πράγματα, τα σκέφτομαι, αλλά μπαίνει το "κάποια στιγμή" και κατευθείαν μπαίνουν στο μέλλον. Σ' εκείνα που θα γίνουν, σε βάθος χρόνου.. Λυπάμαι μόνο γιατί χάνω, χρόνο, ό,τι πολυτιμότερο πια..

Αλλάζω θέμα.. 

Είναι κάτι μέρες παιδιά που σου κάνουν κάτι άνθρωποι τη ζωή δύσκολη! Έτσι και η σημερινή. Δεν αφορά εμένα βέβαια το συμβάν αλλά άλλον υπάλληλο που δουλεύουμε στον ίδιο χώρο και επειδή βρίσκει κάτι προβλήματα στα έγγραφα κάποιων και δεν μπορεί να κάνει τη δουλειά τους (sic.) (γιατί τη δουλειά του την κάνει σωστά όπως βλέπω), αυτοί καταφεύγουν σε άλλες λύσεις όπως είναι η αποδοκιμασία και η προφορική - λεκτική βία. 

Και μετά λένε ότι δεν κάνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι τη δουλειά τους. Πας με το νόμο δεν τους αρέσει, πας χωρίς νόμο, είναι παρανομία, μα αυτό ζητούν και αυτοί, παρανομία, για να κάνουν τη "δουλειά τους". Βγήκα από τα ρούχα μου αλλά δεν μπορούσα να μιλήσω. Πρώτον γιατί δεν αφορούσε το αντικείμενό μου και δεύτερον, υπάρχουν και οι διευθυντές να βάλουν τα πράγματα στη θέση τους.. αν και το τύπου πελατειακό σύστημα που έχουν δημιουργήσει αυτές οι ίδιες οι παλιές γενιές, δεν τους αφήνει περιθώρια.. 
Μου πέρασαν τα νεύρα τώρα πια..

Σε δύο μέρες μπαίνει Δεκέμβριος, μόνο και μόνο που θα έρθει, μου φτιάχνει η διάθεση. Όσο και αν μας πρήξανε φέτος. Η περίοδος γιορτών θα έρθει και θα αλλάξουμε διάθεση. Ας προσπαθήσουμε, ε; Περιμένω τα χρήματα του δώρου να αγγαρέψω τον Γιώργο να πάμε να πάρουμε και στολίδια και δέντρο φυσικά! Τώρα που είπα στολίδια, δεν ξέρω αν ενημερωθήκατε για το παιχνίδι που έχει ετοιμάσει η ξενιτεμένη  καλή φίλη Artanis. Εάν δεν έχετε όμως, καιρός να περάσετε από το μπλόγκ της και να λάβετε συμμετοχή! Σας έχει και μια έκπληξη η οικοδέσποινα!!!! Πατήστε εδώ και θα δείτε!!! Καλή επιτυχία εύχομαι!!!

Καλό βράδυ να έχουμε!
Καλή εβδομάδα!!!!


ΥΓ. Ελπίζω να σας άρεσαν οι δύο αυτές φωτό! Είναι από τις αγαπημένες μου!

ΔΝΤ μπλιάχ...

Καλησπέρα!!!

Ελπίζω όλοι καλά!

Και εδώ όλα καλά! Τελειώνει η εβδομάδα και εγώ ακόμη είμαι στο προηγούμενο ΠΣΚ, που πέρασα πολύ καλά! Την Παρασκευή βρέθηκα στα Γιάννενα με έναν φίλο, το απόγευμα για καφέ, ενώ το Σάββατο περίμενα μια φίλη μου από Θεσσ. Ωραία τα Γιάννενα! Είχα ξαναπάει τον Δεκέμβριο αλλά δεν είχε καλό καιρό για να τα γυρίσω.

Ήρθε και η Χ. αργά το απόγευμα. Θα έφευγε απόγευμα Δευτέρας. Περάσαμε καλά, ευτυχώς ο καιρός δεν μας τα χάλασε. Βόλτες, καφεδάκια, ποτά, φαγητό. Στενοχωρήθηκα όταν έφυγε.

Η παρέα μέσα στο σπίτι, σου δίνει άλλη αίσθηση, μια ασφάλεια. Περίεργο συναίσθημα. Δεν είναι εύκολο ένας άνθρωπος να ζει μόνος. Και δεν μιλάω μόνο για σχέσεις. Γενικά, η συγκατοίκηση δεν έχει πάντα μειονεκτήματα.
Αυτή η αναταραχή με το ΔΝΤ έχει τσιτώσει τους πάντες. Το θέμα συζήτησης παντού αυτό είναι. Θα μας τρελάνουν στο τέλος και θα είμαστε και ευχαριστημένοι. Είχαμε που είχαμε τα άγχη μας, προσπαθούν να μας αγχώσουν και άλλο! Αμ δε, θα μας πάρει κανείς τη ζωή; Όχι! Εντάξει θα έρθουν δύσκολες μέρες. Υπομονή βρε παιδιά. Ο καιρός έχει γυρίσματα.. θα φτιάξουν τα πράγματα, μπορεί να μην γνωρίζουμε το βάθος χρόνου αλλά ας ελπίζουμε νωρίς!

Φτιάχνει και ο καιρός! Μυρίζουν παντού πασχαλιές! Ο ήλιος ζεσταίνει και δεν νιώθεις πια τόσο κρύο! Τώρα σκέφτομαι ότι πρέπει να κατέβω και στα υπόγεια για δουλειά, μιας που θα ζεστάνει, και με πιάνει από τώρα φαγούρα και βήχας. Πολύ σκόνη βρε παιδί μου! Μήπως να ζητήσω ανθυγιεινά; Άσε, μην μου κόψουν και παραπάνω απ 'όσα μου έχουν κόψει..


Και ένα ανεκδοτάκι για να κλείσει καλά η μέρα..

"Πρώτη φορά στην ελληνική Βουλή υπάρχουν 298 γαϊδούρια..

ένας Πεταλωτής και ένας Σαμαράς.."

Ξεράθηκα στα γέλια όταν μου το είπαν!!!

Φιλιάαααααααααααα σε όλους!!!
Καλό βράδυ!!!
Και αύριο με υγεία!!!

Λίγα τελευταία λόγια

Πέρασαν οι μέρες..

Στις 21/11 το απόγευμα μίλησα με τη μάνα μου και μου είπε ότι δεν είναι καλά τα πράγματα, το βράδυ ετοίμασα τα πράγματά μου, με πήρε ξανά τα μεσάνυχτα να μου πει ότι θα είναι καλά να πάω. Η διάθεση χάλια. Φοβόμουν ότι δεν θα προλάβω. 22-11 Έφυγα κατά τις 9 και κάτι το πρωί, θα έφευγα πιο νωρίς αλλά δεν θα έβρισκα βενζινάδικο ανοιχτό να γεμίσω. Έκανα δύο στάσεις στο δρόμο μικρές. Όσο πλησίαζα τόσο χτυπούσε η καρδιά μου από φόβο και άγχος. Στις 2 και 10 το μεσημέρι ήμουν στο σπίτι. Μπήκα από την πάνω πόρτα, ησυχία, κάτι ψίθυροι μόνο από κάτω. Άφησα τους σάκους στο διάδρομο, κοίταξα τριγύρω, μπήκα στο μπάνιο να ρίξω λίγο νερό στο πρόσωπό μου.

Χωρίς να το πολυσκεφτώ, πήρα κουράγιο και πήγα στη σκάλα. Πριν κατέβω στο πρώτο σκαλί, πέρασαν από το μυαλό μου σαν αστραπές, σκέψεις για το τι θα αντικρίσω Μου είχαν πει, ότι από την προηγούμενη φορά που πήγα έχει αλλάξει πολύ. Και να σκεφτείς ότι δεν πέρασε ούτε ένας μήνας. Πήρα φόρα και άρχισα να κατεβαίνω ένα ένα. Το κεφάλι στραμμένο στο σαλόνι.. Μια πολυθρόνα με πολλά μαξιλάρια, και στηριγμένο πάνω τους γεροντάκι 54 ετών. Γύρω γύρω μαυρίλα, θείες, αδερφές του, αυτός μικρότερος απ' όλες, και μαμά. Δάκρυσα κοιτάζοντας το θέαμα, δεν μπορούσα να βγάλω άχνα.

Πήγα κοντά και έκατσα δίπλα του, έπιασα το χέρι που άφησε η θεία μου. Κοιτούσε στα χαμένα. "Κώστα, ήρθε το παιδί, ο Γιάννης μας". Γύρισε και με κοίταξε. Έκανε ένα νεύμα και κοίταξε επάνω. Γύρισε με ξανακοίταξε και με ρώτησε κάτι, δεν το κατάλαβα, η ομιλία ήταν αχνή και διακεκομμένη, ξεψυχισμένη.. μου λέει η μαμά "Πότε ήρθες λέει". Πριν δέκα λεπτά μπαμπά, δεν είχε κίνηση στο δρόμο, ήρθα γρήγορα, χρειάζεσαι τίποτα; Με ένα νεύμα όχι. Δεν μπορούσα να κρατηθώ. Οι γύρω έκλαιγαν και μιλούσαν σιγά. Στο ένα χέρι χαρτομάντιλο στο άλλο το κοκαλιάρικο χέρι.

Ένας γέρος 100 ετών που πριν 4 μήνες ανέβαινε σε σκαλωσιές και φόρτωνε ξύλα. Μέσα σε τρεις εβδομάδες και κυρίως την τελευταία εβδομάδα, δεν μπορούσε να μιλήσει, να καταπιεί, να σηκωθεί. Είχε μείνει μόνο το δέρμα ζαρωμένο, το πρήξιμο είχε προχωρήσει στα πόδια, κάπου κάπου έβγαζαν υγρό. Οι τρίχες λιγοστές στο κεφάλι ακόμη και στο μουστάκι, που το είχε καμάρι τόσα χρόνια. Όλες άσπρες. Και το δέρμα άσπρο και τα μάτια. Χεράκια παιδιού με παραπανίσιο δέρμα.

Λίγο τρίψιμο στη πλάτη και ανασήκωμα από την άβολη θέση ήταν αρκετά για να νιώσει καλύτερα. Το κεφάλι γερμένο στο πλάι. Τα μάτια πότε κλειστά πότε ανοιχτά, και το στόμα ανοιχτό για μεγάλες ανάσες. Δεν μιλούσε, πότε κοίταζε γύρω γύρω με μάτια ορθάνοιχτα, δεν μπορούσα να καταλάβω αν έβλεπε κάτι ή απλά έκανε την κίνηση. Και κάπου κάπου άκουγες "Θεέ μου", έλεγε και κοιτούσε ψηλά, σαν να περίμενε. Και πόνος που ερχόταν και έφευγε. Και κάτι τρομακτικό. Χανόταν, σαν να έπεφτε σε κόμμα, τα μάτια γύριζαν, βαριανάσαινε και έγερνε το κεφάλι, το κρατούσε μία από τις θείες, μέχρι να επανέλθει, 5, 10, 15 λεπτά και ξανά βλέμμα στο κενό, λέξεις που δεν έβγαζες νόημα. Κρατούσα συνέχεια το χέρι, έτριβα την πλάτη και τον αυχένα, σηκώθηκα μόνο να πάω στο μπάνιο, ξαναγύρισα, πάλι εκεί, με χαρτομάντιλο στο ένα χέρι και το χέρι στο άλλο.

Έπειτα ήρθαν 4 ανιψιές του και δικές μου ξαδέρφες, μαζί τους ήρθε και μια μακρινή που ήταν βιολόγος, που είχε έρθει για διακοπές από την Αμερική, την κάλεσε μια από τις θείες, να τον δει, μέτρησε την πίεση και σφυγμούς, είδε τα φάρμακα που έπαιρνε, δεν μας έλεγε και πολλά, το μόνο που ανέφερε ήταν ότι είναι καλά που είμαστε όλοι κοντά του.

Θα είναι ο φόβος που νιώθουμε να μην μείνουμε μόνοι μας σε τέτοιες στιγμές, να έχουμε την ασφάλεια που μας παρέχει η ανθρώπινη παρουσία. Πως να νιώθει άραγε ένας άνθρωπος που ετοιμάζεται να φύγει; Φαντάζομαι να είναι όπως τα όνειρα, που βλέπεις ότι πέφτεις, βλέπεις το έδαφος, αισθάνεσαι ότι φοβάσαι, ότι θες από κάπου να πιαστείς, θέλεις να ξυπνήσεις, γιατί ξέρεις πως είναι όνειρο, κάποιος να σε πιάσει να σε τραβήξει, αλλά αν δεν φτάσεις λίγο πριν το έδαφος δεν θα ξυπνήσεις, είναι σαν έχεις διακόπτη. Κάπως έτσι θα είναι, ξέρεις ότι έρχεται το τέλος, αλλά έρχεται σιγά σιγά, το καταλαβαίνεις, μπορεί και να πονάς, και να χαίρεσαι που έρχεται, αλλά σκέφτεσαι τι αφήνεις πίσω, παιδιά, σύζυγο, φίλους, συγγενείς, δεν θες να τα αφήσεις, θες να ζήσεις, αλλά θα φτάσεις στο τέλος, δεν μπορεί να σε τραβήξει κανένας, άδικος κόπος οι προσπάθειες.

Κοιτούσε το κενό, οι κόρες διεσταλμένες, πνιχτά κλάματα και λόγια. Τον μικρό τον είχαν στείλει από νωρίς το πρωί στο σπίτι ξαδέρφης με μωρό για να απασχολείται με κάτι και να μην είναι πολλές ώρες στο σπίτι.

Έγειρε και σαν να κοιμήθηκε, ησυχία στο χώρο, κανείς δεν μιλούσε και κοιτούσε σαν να περίμενε.. έτριβα το χέρι, σαν να κοιμόταν φαινόταν, έβλεπες στο στήθος του τις ανάσες αραιές και βαθιές, κλαίγαμε αυτό που μας περίμενε, τον κοιτούσα που ήταν ήρεμος, πρόσεχα τις ανάσες του, που όλο και εξασθαινούσαν, έπιασα τους σφυγμούς, τους καταλάβαινα. Είναι τρελό, σκεφτόμουν, αντέχω; Οι ανάσες ακόμη πιο αραιές. Σκεφτόμουν, άλλη μία, άλλη μία, άλλη μία, άλλη μία. Τέλος. Ήταν αλήθεια η τελευταία; Τόσο απλά; Βγήκε η ψυχή;
Παιδιά, μία ανάσα το τέλος, απλή, εξασθενημένη, παρηγορητική, αδιέξοδη, λυτρωτική.
22/11, 18:10 το απόγευμα.
Έμεινε εκεί, με μισάνοιχτα μάτια και μισάνοιχτο στόμα, με κεφάλι στο πλάι. Κλαίγαμε, ξέραμε ότι θα ξεκουραστεί.

Πως είναι να πιάνεις ένα άψυχο σώμα, μέχρι τώρα μόνο τα έβλεπα, σε άλλες κηδείες, σε ταινίες. Δεν περίμενα τόσο σύντομα να πιάσω ένα τόσο κοντινό άτομο και μάλιστα τον πατέρα μου. Να ξέρεις ότι ό,τι έκανε αυτός ο άνθρωπος στη ζωή του, το έκανε και αυτό ήταν, σε στιγμάτισε με τον οποιονδήποτε τρόπο, δεν θα υπάρχει. Θα είναι μια εικόνα, μια ιδέα, μόνο χαρτιά, μια ληξιαρχική πράξη θανάτου και φωτογραφίες και μνήμες..

Πέρασε η ώρα, ήρθε και ο άλλος αδερφός που ήταν έξω, πήραμε και τον άλλο από τα βόρεια να κατέβει, δυο-τρεις έφυγαν να ειδοποιήσουν, την εκκλησία, το γραφείο και συγγενείς.

Βγάλαμε τα μαξιλάρια και τον ξαπλώσαμε στην πλάτη της πολυθρόνας, κέρινο ομοίωμα μου θύμισε, είχε τα χαρακτηριστικά του αλλά σαν να μην ήταν αυτός.

Ένιωσα την ανάγκη να περάσω χρόνο μαζί του, το χρόνο που έχασα τόσα χρόνια με τις τυπικότητες, μαλώναμε συχνά, κρατούσα αποστάσεις αλλά τον αγαπούσα. Προσπαθούσα να βάλω στο μυαλό μου ότι οι ώρες που θα τον έβλεπα ήταν μετρημένες, πριν τον σκεπάσει το χώμα και αναπαυτεί.

Ήρθε ο κύριος από το γραφείο, πανικός για λίγο, η μάνα μου με τα μαντήλια να κλαίει, οι θείες κρύφτηκαν πάνω για να μην τον δουν να φεύγει από το σπίτι. Τον τοποθέτησαν στο φέρετρο, και κάπως έτσι βγήκε από το σπίτι, που έζησε όλη τη ζωή του, που το γκρέμισε και το ξανάφτιαξε από τα θεμέλια πριν 14 χρόνια, που σχεδίαζε χρόνια και έφτιαξε την αυλή το Καλοκαίρι, και δεν μπόρεσε να την ευχαριστηθεί. Από τα 12 δουλειά και σε 7 χρόνια σύνταξη.

Έλεγε στη μάνα μου ότι όταν γίνει καλά ήθελε να έρθει Καστοριά, να βάψουμε το σπίτι, ούτε αυτό πρόλαβε, τον πρόλαβε. Δεν ήθελε να πιστέψει μέχρι τον τελευταίο καιρό ότι κάτι τρέχει. Είχε ελπίδες και έκανε σχέδια, θα φτιάξω αυτό, μην ξεχάσω εκείνο, να πάρουμε και εκείνο, να κάνετε αυτό, ίσως για να μην τα ξεχάσουμε εμείς, που θα μέναμε πίσω.

Όλο το βράδυ κόσμος στο σπίτι, 3 ώρες ύπνο κοντά στο ξημέρωμα, να σηκωθείς, να ετοιμαστείς, να περιμένεις το χωριό να περάσει, και άλλους συγγενείς. Δεν άντεχα κάποια στιγμή, είχα κουραστεί, η συγκίνηση, το τρέξιμο και μια τελετή στις 3 το μεσημέρι κανονισμένη. Πέρασε η ώρα. Έφτανε η ώρα 2, κατεβήκαμε να περιμένουμε το αυτοκίνητο με τη σωρό. Αντίκρισε στην κολόνα το κηδειόχαρτο η μάνα μου, έκλαψε, δεν μου άρεσε που το είδα και εγώ, να βλέπεις γραμμένο το όνομα οικείου σου προσώπου.

Την κρατούσα από το μπράτσο και προχωρούσαμε ακριβώς πίσω από το αμάξι, δίπλα μου ο τρίτος, από την άλλη ο δεύτερος. Φτάσαμε στην εκκλησία, κόσμος και εκεί, μπήκαμε, το φέρετρο, σαν ψεύτικος μέσα. Κοίτα τον, για τελευταία φορά, έφτασαν τα 26 σου χρόνια και τα 24, και τα 20 και τα 11 να τον ζήσεις. η οικογένεια μπροστά όπως πάντα. Να κοιτάω χαμηλά και πότε πότε στο φέρετρο, να προσπαθώ να συνειδητοποιήσω την κατάσταση. Άκουγα τα λόγια του παπά, πρώτη φορά που άκουγα τι λένε, μύριζα το λιβάνι και ένιωθα ναυτία. Και έφτασε το Δεύτε τελευταίον ασπασμόν, κλάμα ακουγόταν, δάκρυα, η οικογένεια πρώτη, φίλησα την εικόνα, ακούμπησα το μάγουλο, παγωμένος και άκαμπτος, και η χαιρετούρα, να κάτσεις να σε χαιρετίσει ο κόσμος, άθλια διαδικασία.

Και η διαδρομή στο νεκροταφείο, κρύωνα θυμάμαι, δάκρυζα και κρατιόμουν, δεν έβλεπα σχεδόν. Πάνω από τον ανοιγμένο τάφο, όλοι γύρω, τα σχοινιά έτοιμα να τον κατεβάσουν, όλα έγιναν τόσο γρήγορα, λουλούδια και χώμα στο νεκρό και αντίο, αναγκαστικό και πρόωρο..

Έμεινα όλη την εβδομάδα στο χωριό, κάναμε τα τριήμερα, κάθε δεύτερη μέρα πηγαίναμε για το καντήλι που δεν έπρεπε να σβήσει, να βλέπω τον τάφο και να σκέφτομαι το εσωτερικό, δάκρυα, σκέψεις, συγνώμες που έπρεπε να ειπωθούν. Δεν μπορούσα να συνηθίσω το σπίτι, δεν μπορούσα να ηρεμήσω, δεν είχα νεύρα, μια λύπη μόνο, μπορεί να έδειχνα καλά αλλά μέσα σου σε τρώει, όπως όλους αυτούς μήνες που μάθαμε τι μπήκε σπίτι μας. Τις νύχτες που έρχονταν όλες οι σκέψεις, που σκεφτόσουν και μετάνιωνες για πράγματα. Έκλαιγες, δεν κατάφερνες τίποτα. Δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για αυτά. Έλεγα λίγα και έμεναν μέσα πολλά. Θλίψη, πόνος, ένα αόρατο σύννεφο σκίαζε όλες τις μέρες. Λίγοι που το ήξεραν ρωτούσαν, έτσι έμενα μακριά. Να θλίβομαι μόνος μου. Μακάρι να μην υπάρχει τόσος πόνος. Γύρισα και ηρεμώ. Να περάσει ο καιρός. Στις 27 τα σαράντα.

Οι τελευταίοι μήνες ήταν δύσκολοι. Μπορεί να μην φαινόταν αλλά σε τρώει από μέσα. Είσαι έτοιμος να κλάψεις αναπάσα στιγμή. Δεν ξέρω πόσο θα κρατήσει αυτό. Οι φίλοι ευτυχώς είναι εκεί, δια τηλεφώνου έστω. Η απουσία είναι πάντα απουσία.

Αντίο και, μετά από μήνες, ανάπαυση χωρίς πόνο..


*Σας ευχαριστώ όλους. Χωρίς σχόλια και αυτό. Σιγά σιγά θα ξαναγυρίσουμε στα παλιά. Σιγά σιγά όμως, όσο μας παίρνει να συνηθίσουμε στις ιδέες.

Πλησιάζοντας..

Φοβάμαι παιδιά, φοβάμαι για αυτά που πρέπει να αντιμετωπίσω. Μια κατάσταση που έχει ξεφύγει και οδεύει προς τη μοιραία κατάληξή της.

Είναι τόσο άσχημο να ξέρεις ότι αφήνεις να έρθει το τέλος και να μην μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν είναι στο χέρι σου όμως. Ο Θεός μόνο, που είναι Μεγάλος. Λυπάμαι για όσους περνάνε Γολγοθά αυτές τις μέρες, ώρες, λεπτά, γιατί λιγοστεύει ο χρόνος.

Από εδώ που είμαι δεν μπορώ να κάνω τίποτα, να πηγαίνω μόνο κάθε τόσο να εκτιμώ. Δεν είναι μόνοι τους αλλά δεν είναι το ίδιο να έχεις το αίμα σου εκεί. Ζητάω συγνώμη συνέχεια, από ποιόν δεν ξέρω.

Τραγικά συγκρατημένος τον τελευταίο καιρό. Να αλλάζω σκέψεις όσο μπορώ πιο γρήγορα. Τώρα και ο ύπνος ελαφρύς και με φόβο το βράδυ, περιμένοντας τα δυσάρεστα. Και αυτός, να έρχεται με κλάμα και να φεύγει με βάρος, έναν ίσκιο από πάνω σου, μέσα σου, που δεν λέει να ξεκολλήσει τους τελευταίους μήνες. Στο μυαλό σκηνές κηδείας και ταφής και τελευταίων ορών και όσο και να τα διώχνιεις τόσο να σε χτυπάνε. Και συναισθήματα. Ξεσπάς στο μαξηλάρι. Θυμάμαι από μικρός σκεφτόμουν πως θα ένιωθα αν γινόταν αυτό.. τώρα μαθαίνω.

Πρέπει όμως να φανείς δυνατός για σένα και για τους άλλους, εκεί να μην κλάψεις, όταν φύγεις μόνο μακριά από τους. Ένας ρόλος είναι και αυτός, στους τόσους άλλους που έχουμε παίξει στη ζωή μας και ανάμεσα σε αυτούς που πρόκειται να παίξουμε στο μέλλον. Θα ξεπεραστεί και αυτό, Μπορεί να μην ξεχαστεί αλλά θα ξεπεραστεί, θα γίνει παλιό, παρελθόν και όλοι θα μιλάμε με παρελθοντικούς χρόνος, ήξερε, έκανε, είχε πει, μπορούσε. Αυτή είναι η δύναμη. Είναι άλλωστε η φυσική κατάληξη του ανθρώπου, χους εις χουν, το συναίσθημα είναι παραπανίσιο σε περιπτώσεις δυσάρεστης ζωής και βεβιασμένης από εξωτερικούς παράγοντες. Ίσως είναι και το καλύτερο στο σημείο αυτό, γιατί η ταλαιπωρία, εφόσον δεν υπάρχει γυρισμός, ελπίδες πολλές, αλλά γυρισμός πουθενά. Ιατρικώς βεβαιωμένο.

Λείψανο απέμεινε, να λυπάσαι, χωρίς ύπνο, φαΐ και νερό, με πόνο, ίσα ίσα λέξεις με πλήρη επίγνωση, μυαλό ξυράφι αλλά και ακατάληπτες αναλαμπές των παλιών, του σχολείου, των γονιών, παιδικών χρόνων, στιγμές ξεγνοιασιάς μακρινές και δάκρυα.. χαμένο βλέμμα σε ένα σώμα αδύναμο και έτοιμο για πληγές.. που θα κλείσουν μια για πάντα. Και τραύματα μετά πάνω μας, στο μικρό που είναι όλη μέρα εκεί, που ρωτάει και δεν είμαστε ξεκάθαροι, στη γυναίκα, που έχει μήνες να ξεκουραστεί, στους συγγενείς που κάνουν βάρδιες το βράδυ, στα παιδιά, που τα κρύβουν πιο βαθιά, κλαίνε στο τηλέφωνο και προσπαθούν να μην τους καταλάβεις, στους άλλους που θα δουν τι έμεινε.

Ένα ακόμη ταξίδι, ίσως και το τελευταίο με πατέρα. Μας ζητάει. Δεν ξέρω πως θα αντικρύσω, θα κρατηθώ;

Σκέψεις και λόγια που έπρεπε να βγουν, δεν είναι κανένας εδώ ν' ακούσει.

Χωρίς σχόλια παιδιά, συγνώμη.

Παράπονα..

Καλησπέρα!!!

Τι κάνετε; Ελπίζω όλοι να είστε καλά!

Μα τι καιρός είναι αυτός βρε παιδιά; τρεις μέρες τώρα βρέχει ασταμάτητα! Εντάξει καλά είναι όταν είσαι σπίτι αλλά όταν θες να βγεις έξω, είναι σπαστικότατο! Ξέμεινα από τσιγάρα χτες και βγήκα να πάρω, η Μητροπόλεως είχε γίνει Αλιάκμονας και το πάρκινγκ Πλαστήρα. Σε μια πόλη που έχει όλο κατηφόρες και γύρω γύρω λίμνη, είναι δυνατόν να υπάρχει τέτοιο πρόβλημα; Και όμως! Την τέταρτη μέρα λογικά θα βγουν με βάρκες για σόπινγκ!

Αύριο αργία, του Αγίου Μηνά, Πολιούχου της πόλης της Καστοριάς. Παρελάσεις και χαμός όλη μέρα! Θα τελειώσει και ο μήνας και δεν θα το καταλάβουμε..

Εδώ έχω κάποια παράπονα που μάζεψα μια μέρα που μου 'χαν σπάσει τα νεύρα...

*Πως θα σου ΄ρχότανε να πέφτεις για ύπνο το μεσημέρι, για μία ώρα, και να ακούς από κάτω μουσική; Ρώτησα τον ιδιοκτήτη και έμαθα ότι ήρθε μία φοιτήτρια.. δεν έχει πολλές μέρες μέσα αλλά αν άρχισε από τώρα, σκέψου τι θα κάνει αργότερα, που θα κάνει και παρέες και θα μαζεύονται.. OMG.. Τα δικά μου δεν τα θυμάμαι θα μου πεις; Αλλά εγώ έμενα σε εστία, όλοι σχεδόν τα ίδια κάναμε. Δεν είναι το ίδιο τώρα πια. Θα λάβω τα μέτρα μου..

*Πως θα σας μύριζε, αν στη δουλειά σας, στο γραφείο, ο διπλανός σας, τρώει γύρο απ' όλα; Αφήστε καλύτερα.. κάθε φορά κοντεύω να βγάλω τα συκώτια μου... Κάποιες φορές παίρνει και σάντουιτς με λουκάνικο.. εκεί να δείτε μπόχα! Και που να ανοίξεις παράθυρο χειμωνιάτικα; Η που θα κάτσω να αντισταθώ στην επιθυμία να ξεράσω ή που θα φύγω για κάνα άλλο γραφείο..

*Οι τουαλέτες (συγκεκριμένα οι αντρικές) στις δημόσιες υπηρεσίες είναι τόσο άθλιες ή μόνο εδώ συμβαίνει αυτό; Βασικά το συνεργείο καθαρισμού που έχουν είναι άφαντο... μόνο τα πάνω πάνω, και όταν λέμε τα πάνω πάνω, εννοούμε τα όσα βλέπεις με μυωπία 15 στο κάθε μάτι χωρίς γυαλιά. Πιο βρώμικες τουαλέτες ούτε στα ΚΤΕΛ δεν έχω δει.. Άσε που εκεί έχουν και την κυρία απ' έξω που φυλάει και ρίχνει και λίγο νερό. Εδώ τίποτα! Τίποτα! Τρίχες, παντού ούρα επίσης παντού, κόπρανα, ευτυχώς όχι παντού. Οι περισσότεροι είναι μεγάλοι άνθρωποι, μήπως φταίει αυτό; Μπαίνουν μέσα, αφήνουν ανοιχτή την πόρτα και όποιος φυσικά μπει στον προθάλαμο τους έχει φάτσα κάρτα. Χαρτί σχεδόν ποτέ. Και καζανάκι βρε! Πατήστε το το καημένο! Πατήστε το! Τριτοκοσμικά πράγματα..

*Όταν έρχεσαι σε μια υπηρεσία και είσαι νέος δεν ξέρεις και πολλά για τους εργαζόμενους. Αλλά! Όλοι θέλουν να στα μάθουν. Και να έλεγα ότι αφορούν τη δουλειά; Μπα.. αν ο ένας έκανε αυτό και έκανε εκείνο και είπε αυτό και είπε εκείνο. Ο ένας δεν μιλάει με αυτόν και ο άλλος με τον άλλο. Άντρες γυναίκες πρόθυμοι να μιλάνε για όλα και να λένε και βαριές κουβέντες..

*Και ο κόσμος με ενοχλεί! Όχι όλος, αλλά είναι κάποια άτομα πολύ ενοχλητικά και συμπεριφέρονται πολύ άσχημα. Άσε που έχουν τις τρελές απαιτήσεις. Στη δουλειά δεν είμαι περίεργος αλλά που και που χρειάζεται, το λέει και η ευρύτερη εμπειρία στον τομέα μας..


Και για να μην ξεχνιόμαστε:

*Πότε θα σταματήσει η βροχή;;; Που είναι ο ήλιος οεο;;;

Όσο για μένα, καλά είμαι, δεν είναι και εύκολο με όσα συμβαίνουν βέβαια. Είναι πολλά τα πράγματα που σκέφτομαι τελευταία, σε λίγο θα αρχίσω να μιλάω και μόνος μου, αν και είχα μια τάση από παλιά να με ρωτάω και να απαντάω τον άλλο Hfaistiwna.. λολολολ! Μη παρεξηγείτε..

Και ένα τραγούδι να ακούσουμε, το άκουσα πριν κάποιες μέρες αναρτημένο, μου άρεσε και το δανείστηκα ..

Τα φιλιά μου!
Καλό βράδυ!

Ξημερώνει...

Όταν χαλάει ο καιρός..

Καλημέρα σας..

Άλλη μια εβδομάδα ξεκινά. Πλέον θα το καθιερώσω να κάνω ανάρτηση μια φορά την εβδομάδα, κάθε Κυριακή ή Δευτέρα, και να σας εύχομαι να έχετε καλή εβδομάδα! λολολ!

Πέρασε και αυτή, λίγο βαρετή, λίγο στενάχωρη, λίγο απρόοπτη, λίγο όμορφη, λίγα νέα και γενικότερα λίγο από όλα. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι είναι καλά να υπάρχει ποικιλία, αλλά για μένα δεν ήταν ότι καλύτερο. Τα άσχημα μένουν και σε χτυπάνε και δυστυχώς δεν φτάνουν τα καλά για να σε σώσουν. Μένεις και υπομένεις. Πονάς και κρατιέσαι μην λυγίσεις. Γιατί έτσι πρέπει, ίσως γιατί πρέπει να γίνεις το παράδειγμα. Καλώς ή κακώς. Δώσε ότι έχεις και γίνε η ψυχή. Γιατί υπάρχει λόγος. Να φανείς αντάξιος των προσδοκιών αυτών που πρέπει, ίσως και γιατί τους έχεις υποχρέωση, ίσως επειδή δεν υπάρχει άλλος να κάνει το δύσκολο έργο που αναμένεται.

Μια ζωή παλεύει και εσύ πρέπει να κάνεις τον κλόουν για να σώσεις ότι δεν σώζεται. Για να δώσεις κουράγιο και για να φανείς ψύχραιμος. Δεν ταιριάζει σε κάποιους ανθρώπους. Σε άλλους πάλι ταιριάζει.

Και εσύ μου λες πως όλα είναι καλά...

Άμα θες πίστεψέ το για σένα... δεν με πείθεις..

Μίνι ταξιδάκι στα πάτρια..

Μακάρι όλα τα ταξίδια να ήταν για καλό...
 

Παρόλα αυτά, να έχουμε μια καλή εβδομάδα και όσο μπορούμε να την κάνουμε πιο όμορφη...

Καλό βράδυ..

Δεν προλαβαίνω!!!

Γύρισα απ' τη δουλειά, η ώρα 16:05, έφαγα, έκανα ντους και έκατσα να διαβάσω τα blog στο reader. Την επόμενη φορά που σήκωσα το κεφάλι μου το ρολόι έδειχνε 17:50. Καιρός είπα να φτιάξω ένα τσάι και μετά να ηρεμήσω και να γράψω μια ανάρτηση, το έφτιαξα και έκατσα μπροστά στον Η/Υ. Ξαφνικά, πριν γράψω την πρώτη λέξη, θυμήθηκα τα λουλούδια μου, γύρισα στο ακόμη ανοιχτό παντζούρι και κοίταξα έξω στο περβάζι τα αρωματικά κοσμήματά μου βλ. εικόνα. Διψούσαν.. Με αυτήν τη δουλειά δεν μου μένει χρόνος μέσα στην εβδομάδα και καθώς δουλεύω και τα Σάββατα, μόνο η Κυριακή μένει για να ασχοληθώ με τα πράγματα που μου αρέσει. Βγήκα και πότισα. Είδα τα (αυτά που λέμε εμείς) νυχτολούλουδά μου να έχουν αρχίσει να μαραίνονται. Σκέφτηκα πόσο εφήμερα είναι κάποια πράγματα και το γνωστό "και τα λουλούδια ξέρουν ότι θα μαραθούν και όμως ανθίζουν", με ότι αυτό συνεπάγεται σαν σκέψη. Την Κυριακή πρέπει να καθαρίσω τις γλάστρες.

Τώρα θα σας μιλήσω λίγο για τη δουλειά. Η αλήθεια είναι ότι έχω αρχίσει να συνηθίζω το οράριο και την κούραση. Αν και θα έπρεπε να έχει συνηθίσει και το σώμα στις αλλαγές, ακόμη πονάνε κλειδώσεις χεριών και ποδιών, όπως και τα χτυπήματα στα χέρια από τα διάφορα σύνεργα τις δουλειάς και την επαφή με τοίχους, ξύλα κλπ. Μισό σωληνάριο Μπεπανθόλ έχω χαλάσει μέχρι τώρα, και συνεχίσω ακάθεκτος βάζοντας κάθε βράδυ. Ένα άλλο προβληματάκι είναι ότι έχει μπουκώσει η μύτη μου από τη σκόνη.. πήγα στην ωρυλά μου και μου έφτιαξε μια κρέμα που κάνει θαύματα..

Από το πρωί σκέφτομαι πως θα περάσει η ώρα να πάω σπίτι, και όχι επειδή δεν θα έχω τι να κάνω. Έχω το δωμάτιο μου ως καταφύγιο και εκεί με το που μπαίνω ελαφραίνω, το σπίτι γενικά μου βγάζει μια κρυάδα για διάφορους λόγους.. σαν ξενοδοχείο πλέον. Έχω φύγει από καιρό..

Κάθε στιγμή, ταξιδεύω, φτιάχνω το μέλλον, το σπίτι, τη δουλειά, τη ζωή, ιστορίες για αγρίους αλήθεια, μέχρι που να ακούσω γέλια οι φωνές από κάποιον από το συνεργείο, ο οποίος

1) είτε που θα πειράζει κάποιον μικρότερο για τις γκομενίτσες

2)είτε θα παινεύεται ότι έκλασε και έφυγαν όλοι (συνεργείο με άντρες, τι περιμένετε;)

3)είτε θα φωνάζει ότι κάποιος έκανε μαλακία
4)είτε θα φωνάζει όλοι αυτόν που έκλασε, τα γνωστά: μαλάκα, πήγαινε παραπέρα, ηλίθιε κ. λπ.
5)είτε θα κοροϊδεύει κάποιον άλλον που αυτό που έπρεπε να κάνει έτσι και το έκανε αλλιώς
6)είτε θα σταμάτησαν για διάλειμμα και φωνάζει να σταματήσουν οι υπόλοιποι
7)είτε κάποιος ρεύτηκε και του φωνάζουν τα γνωστά βλ. 4
8)είτε κάτι χρειάζεται και φωνάζουν κάποιον να το φέρει κ. α.

Ζω ένα δράμα μαζί με τον Ζαχαράτο*... αν πήγαινα πρώτη φορά θα έφευγα σούμπιτος προς οποιαδήποτε κατεύθυνση με σκοπό να σωθώ από την μπρουταλότητα... όχι τίποτα άλλο, αλλά τώρα τελευταία μου έχει κολλήσει το "μαλάκα" και μου ξεφεύγει ώρες ώρες.

Επίσημα πλέον έχω κλείσει τα 25 και οδεύω στο 26ο χρόνο της ζωής μου. Θα ήθελα να ευχηθώ στον εαυτό μου τα χρόνια που θα έρθουν να είναι γεμάτα υγεία, αγάπη και έρωτα, δύναμη, ελπίδες και όνειρα, επιθυμίες που θα περιμένουν από στιγμή σε στιγμή να εκπληρωθούν. Και όχι μόνο για μένα, για όσους αγαπώ και σκέφτομαι και θέλω να είναι καλά, έστω και χωρίς να μιλάμε αλλά σκεφτόμαστε ο ένας τον άλλο..

Αν και άρχισα νωρίς αυτή την ανάρτηση, άργησα να την τελειώσω λόγω διαλειμμάτων που κάποια έγιναν χωρίς να το θέλω. Επίσης η μουσική του love μου κάνει και καλό και κακό.. από τη μία με χαλαρώνει από την άλλη με ρίχνει στο πάτωμα και με βάζει να σκέφτομαι πριν κοιμηθώ και να αναρωτιέμαι γιατί δεν έχω μια άλλη παρουσία δίπλα μου για το πιο ευτελές, μια αγκαλιά, που τώρα που αρχίζουν κρύα γίνεται όλο και πιο ποθητή.. τι να πεις..
Κάπου εδώ σκέφτομαι και αυτούς που βγάλανε την δίπλα πατέντα... μπορεί να νιώθεις τη ζεστασιά που θα ήθελες φανταζόμενος το πρόσωπο που θα ήθελες..
Από που άρχισα και που βγήκα..

Αύριο έρχεται ο bro, κοινώς ο αδερφός μου, με πιέζει χωρίς να το έχει καταλάβει, δεν φταίει αυτός, δεν χωράμε σε ένα δωμάτιο και οι δύο. Άσε που πρέπει να προσέχω και τι βλέπω εδώ πέρα. Κοιμάμαι ήσυχα όταν είναι εδώ όμως, θέλω να νιώθω την παρουσία κάποιου στο δωμάτιο. Είναι και η γιορτή του όμως, και χαίρομαι που χαίρεται που θα είναι εδώ να γιορτάσει..

Άρχισα να νυστάζω..
Θα κλείσω με ένα τραγουδάκι που είχα ακούσει πριν καιρό και ξανάκουσα πριν λίγες μέρες στον Fp .. το είδα σαν γρίφο γεμάτο αλήθεια..


Καληνύχτα παιδιά..
Καλό ξημέρωμα!!!


* Έκανα λάθος. Το "ζώ ένα δράμα" το παρουσίαζε ο Ζαχαράτος και όχι ο Μαρίνος. Ζητώ συγνώμη για τη σύγχυση

Τελευταία νέα...

Καλημέρα σας!

Έχουμε καιρό να τα πούμε τετ α τετ! Σε αυτό το ποστ θα σας μιλήσω λίγο για τα τελευταία νέα μου. Δεν είναι πολλά οπότε δεν θα σας κουράσω!

Το καλοκαίρι τελείωσε χωρίς διακοπές, χωρίς έρωτες, χωρίς πολλές βόλτες αλλά με πολύ δουλειά. Δεν κατάλαβα πως πέρασε. Μπήκε το Φθινόπωρο και χάρηκα, μου αρέσει πολύ, τα χρώματα πιο γήινα, τα φύλλα πέφτουν και χρωματίζουν ακόμη πιο πολύ το περιβάλλον, τα κρύα αρχίζουν, και αν και δεν μου αρέσει να κρυώνω μέσα στο σπίτι, έξω μου αρέσει να περπατάω στο κρύο. Σε χτυπάει στο πρόσωπο, σε τσιτώνει και σε αναζωογονεί.

Σήμερα (χτες σύμφωνα με την ώρα) τελείωσε η σύμβασή μου, πότε τελείωσε και αυτή ούτε που το κατάλαβα, πέρασα όμως πολύ ωραία, τι κλίμα, οι συνάδελφοι, όλοι ήταν μια χαρά, μόνο που δεν βάλαμε τα κλάματα σήμερα! Θα μου λείψουν όλα! Φυσικά δεν πήραμε φράγκο από τους τελευταίους τρεις μήνες και επίσης φυσικά, δεν τα περιμένουμε και μέσα στον επόμενο μήνα. Και μιας που τρέχουν ΤΕΒΕ και ΦΠΑ δεν γίνεται να περιμένω. Άλλωστε πρέπει να κλείσω και τα βιβλία μου κάποια στιγμή. Ένα έχω να πω για όλα αυτά, πίπες! Θα μου πεις, σε ανάγκασε κανένας να πας να δουλέψεις με σύμβαση και να καταταγείς στη G700; Όχι, θα απαντήσω. Με το βάψιμο δεν μαζεύεις προϋπηρεσία και λογικό το βρίσκω. Οπότε, σκάσε και κολύμπα.

Μαντέψτε τι θα κάνω από την επόμενη εβδομάδα! Όσοι με γνωρίσατε από την αρχή μπορεί και να θυμάστε! Θα είμαι πάλι στις σκαλωσιές όπως καταλαβαίνετε...

Δυστυχώς αυτή η δουλειά δεν μου αρέσει καθόλου, αλλά εκτός από το ότι την ξέρω καλά, δίνει και πολύ καλά χρήματα. Ελπίζω να με καλέσουν γρήγορα από την άλλη δουλειά που περιμένω και να την κάνω. Ως τότε, θετικές σκέψεις και πάντα σε πρώτο πλάνο ο στόχος, που δεν είναι άλλος από τα λεφτά (το λέει και ένα τραγούδι αυτό, ή το νομίζω;), για να μην χρεωθώ και για να κάνω και κανένα ταξιδάκι.

Ένα άλλο που με προβληματίζει είναι ότι θα μειωθεί ο χρόνος μου μπροστά στο pc, καλό από τη μία, αλλά απ' την άλλη όταν μπαίνω δεν θα πρέπει να σηκώνω κεφάλι και εκτός αυτού αρχίζουν και νέες σειρές!

Αυτή την εβδομάδα θα έχω δουλειές στο σπίτι, κήπος, τρύγος, καθαριότητα δωματίου, χειμωνιάτικα ρούχα.. και σίγουρα ξεκούραση, διάβασμα πολύ και αυτοσυγκέντρωση.. Επίσης και ένα καφέ με την κολλητή μου που θα έρθει για ΣΚ. Μου έλλειψε το βληματάκι!

Αυτά τα ολίγα προς το παρόν.. πάω να διαβάσω και να ξαπλώσω! Φιλιά!!!!!!!

Καλό μήνα παιδιά!!!!!

Tα βεγγαλικά σου μάτια..

Χτες αλλά και σήμερα (17-08-08 ξημερώματα) έχει πανσέληνο, ίσως την καλύτερη του χρόνου, μαζί με έκλειψη βέβαια..

Πρίν μέρες είχε γενέθλια ο πρώην μου. Δεν είναι ότι είμαι κολλημένος ακόμη, απλά με αυτό το άτομο έζησα κάτι ολοκληρωμένο από πολλές πλευρές, χωρίσαμε και κρατήσαμε επαφή.. (γιορτές και γενέθλια δηλαδή). Πήρα τηλέφωνο, κατά τις δώδεκα το μεσημέρι, μου ήρθε ταμπλάς, το τραγούδι που έπαιζε όταν καλούσες ήταν "ο βυθός" (νομίζω έτσι λέγεται) του Χατζηγιάννη... Σε ένα δευτερόλεπτο, είχα αποσυντονιστεί τελείως.. τα κουτσο-είπαμε, ήταν και από τον ύπνο.. το έκλεισα και μου πήρε ώρα να συνέλθω. Δεν είναι εύκολο να ακούς το "εγώ σε ευχαριστώ που κολυμπάω στο βυθό σου", να ξέρεις ότι δεν είναι για σένα, και μετά να είσαι καλά! Το ξέχασα. Πάει. Αυτές τις μέρες θυμάμαι που ήμουν στην αυγουστιάτικη πανσέληνο του 2006 και μου έρχονται δάκρυα.. θα ξεχάσω και αυτό ξανά..
Ελπίζω του χρόνου να μην βλέπω μόνος μου το φεγγάρι..

Θα αφιερώσω αυτό το τραγουδάκι κάπου..

ΥΓ. Κάτι τελευταίο, του χρόνου θυμήστε μου να στείλω μήνυμα στα γενέθλιά του και όχι να τον πάρω τηλέφωνο.. κάθε χρόνο τα ίδια θα έχουμε;

Καλό ξημέρωμα σε όλους!!!