Επιτέλους δικό μου αμάξι!

Την Παρασκευή που μας πέρασε, εκεί που κάναμε διάλειμμα στη δουλειά, ήρθε η συζήτηση στα αμάξια, για αγορές και μεταχειρισμένα. Έλεγε ο ξάδερφός μου, για ένα μεταχειρισμένο Peugeot 306 του 1996. Υδραυλικό τιμόνι, κεντρικό κλείδωμα, ηλεκτρικά παράθυρα, air condition, ευρύχωρο, coupe και άλλα τα οποία δεν ήξερα καν τι είναι και σε τι χρησιμεύουν. 3.000 η τιμή. Κάποια στιγμή, και εκεί που σκεφτόμουν αν θα μου φτάσει η μπογιά, μου 'ρθε μια αναλαμπή, να πάμε να κοιτάξουμε το συγκεκριμένο αμάξι, και αν μου αρέσει να το πάρω. Το είπα στον father, και πήγαμε μετά τη δουλειά. Ο υπεύθυνος της έκθεσης, είναι γνωστός του πατέρα μου γιατί κάνει και ασφάλειες αυτοκινήτων, και εκεί έχει κάνει ο πατέρας τη δικιά του. Μας είπε ο άνθρωπος για το αμάξι κάποια πράγματα. Αυτά που προανέφερα συν κάποια που επίσης δεν ξέρω τι ήταν. Εδώ να πω, ότι δεν σκαμπάζω καθόλου απο μηχανολογία, τις ερωτήσεις στις εξετάσεις παπαγαλία τις είχα μάθει. Του έκανα test drive. Μου φάνηκε περίεργο το υδραυλικό τιμόνι, αλλά συνηθίζεται. Του είπαμε ότι θα το σκεφτούμε και θα του απαντούσαμε την επόμενη μέρα. Γιάτί, ήταν και το οικονομικό στη μέση. Εμένα ίσα ίσα μου έφταναν να πληρώσω το ΦΠΑ και το ΤΕΒΕ της δουλειάς που είχα με σύμβαση.

Το συζητήσαμε και το Σάββατο πήγαμε μετά τη δουλειά και είπαμε το ναι. Μετά κανονίσαμε το χρηματικό, θα δίναμε 1500 ντούκου και τα υπόλοιπα μέχρι τον Ιούνιο. Το σίγουρο ήταν ότι δεν θα τα πλήρωνα όλα μόνος μου. Θα δανειζόμουν απο τον πατέρα μου φυσικά. Βάλε ασφάλεια, τέλη κυκλοφορίας, μεταβίβαση, άδεια. Αύριο πρέπει να δώσω γύρω στα 2000 ευρώ (θα είναι τυχερός όποιος θα θελήσει να με κλέψει αύριο βγαίνοντας απο τη eurobank, χεχε). Όπως και να έχει τώρα με αυτή τη δουλειά, θα ξεχρεωθώ γρήγορα. Το απόγευμα θα μπορώ να το πάρω. Είναι το πρώτο πράγμα στο όνομά μου, και εκτός αυτού χαίρομαι που πλέον δεν θα δανείζομαι το αμάξι του αδερφού μου, ο οποίος σημειωτέον, σκεφτόταν να το πουλήσει (σε εμένα) το καλοκαίρι και να πάρει άλλο. Ξέχασα να πω ότι έχει ένα χτυπηματάκι πίσω δεξιά που θέλει βάψιμο και ένα σπασμένο καθρέπτη. Αυτά! :)

Πρώτη μέρα στη δουλειά!

Προχτές 10/01/08 ήταν η πρώτη μέρα στη δουλειά του μπαμπά (μετά απο ένα χρόνο και δυο μήνες). Όπως είχα πει ο μπαμπάς είναι ελαιοχρωματιστής. Δουλεύει μαζί με 2 ξαδέρφια μου και τον αδερφό μου, πήγα και γω και γίναμε πολλοί.

Την προηγούμενη μέρα προετοιμάστηκα κατάλληλα (πρώτα ψυχολογικά), ξέθαψα τα ρούχα τις δουλειάς, φόρμες, φούτερ και ότι άλλο θα χρειαζόμουν, γάντια, σκούφο κλπ. Επίσης επάνδρωσα και το συνηθισμένο τσαντάκι μέσης με χαρτομάντηλα, τσιγάρα, ενοείται λιποζάν κ.α. Θα πιάναμε δουλειά στις 8.

Χτύπησαν τα ξυπνητήρια, τα έκλεισα, σηκώθηκα, πλύθηκα, όσο σκεφτόμουν το κρύο που κάνει έξω με έπιανε τρεμούλα. Κατέβηκα να φάω πρωινό. Αφού είπαμε τις συνηθισμένες καλημέρες, άκουσα και το σχόλιο του μπαμπά για τον καιρό "ξαστεριά είχε, πάλι θα ζεσταθούμε", "ωραία" σκέφτηκα. Αφού έφαγα και έφτιαξα καφέ στο σεικερ, ανέβηκα να ντυθώ. Φεύγοντας κοίταξα το θερμόμετρο ίσα που έδειχνε 2 βαθμούς. Δεν κρύωνα ευτυχώς. 8 παρά (μετά απο 10 λεπτά στο ρελαντί για να φύγει ο πάγος) ξεκινήσαμε. Φτάσαμε στο σπίτι-εξοχικό που θα δουλεύαμε, ωραίο σπίτι, όλο πέτρα, και μέσα χωριάτικο στυλ. Αφού κάναμε ένα τσιγάρο και είπιαμε δυο τζούρες καφέ, αρχίσαμε, τρίψιμο, βάψιμο κλπ.

Να μην τα πολυλογώ, πέρασε η ώρα, κάναμε διάλειμμα στις 12:30 για 20 λεπτά και τελειώσαμε γύρω στις 4:20. Μετά τις 2 δεν περνούσε η ώρα με τίποτα. Τέλειωσε όμως και αυτή η πρώτη μέρα. Γύρισα σπίτι πτώμα, πονούσαν χέρια, πόδια, όλα! Κοιμήθηκα και σηκώθηκα ακόμη πιο χάλια...

Οι εντυπώσεις της πρώτης μέρας μάλλον καλές, περνάω καλά είναι η αλήθεια και αυτό επειδή είναι συγγενείς μου. Αν ήταν άλλοι, δεν ξέρω πως θα την πάλευα! Είναι κουραστική δουλειά, δεν λέω, αλλά την κάνω απο μικρός και την ξέρω. Το πρόβλημα μου είναι ότι δεν ξέρω για πόσο καιρό θα την κάνω, δεν μπορώ να την κάνω για πολύ καιρό, δεν μου αρέσει σε τέτοιο βαθμό. Προτιμώ αυτό που σπούδασα. Ευελπιστώ μέχρι τον Απρίλιο. Μακάρι να ξαναβγάλουν την σύμβαση που μας τάξανε. Ξέχασα να πω, ότι δουλεύαμε μαζί με μια ζωγράφο, η οποία είχε και ένα πιπίνι βοηθό... ήταν ένα συν στα μείων της κάθε πρώτης μέρας δουλειάς γενικά!

Όσο καλά πήγε η πρώτη μέρα, τόσο χειρότερη ήταν η δεύτερη, ο ένας άρρωστος, άλλο σπίτι, άλλη περιοχή και το "καλύτερο" εξωτερικά βαψίματα. Ξέρει κανείς τι είναι να βάφεις ξύλινο σκέπαστρο, έξω, Ιανουάριο μήνα στο Καρπενήσι; Παιδιά δεν μου είχε ξανατύχει. Τρελάθηκα! Συννεφιά, 3 βαθμοί το πολύ, κρύος αέρας. Και εμείς ανεβασμένοι πάνω σε σκαλωσιές με τεντομένα τα χέρια ψηλά να βάφουμε. Τρέλα. τρέλα! Να δακρύζουν τα μάτια μας, να μην νιώθουμε τα χέρια μας, τη μύτη μας και τα αυτιά μας. Φορούσα ένα γάντι στο δεξί, που κρατούσα το κουβά, το άλλο, με το πινέλο, ίσα που το ένιωθα. Κάθε τόσο να έχω τον αδερφό μου, κρυώνει η μέση μου, θα σου πάρω κορμάκι του έλεγα εγώ. Πάνο, δεν νιώθω τη μύτη μου, έλεγα εγώ, κόψτη μου έλεγε αυτός. Στις δύο φύγαμε απο κεί, γυρίσαμε σπίτι νωρίς λόγω καιρού όπως καταλαβαίνετε.

Η τρίτη μέρα δεν άρχισε... και έπονται πολλές... Καληνύχτα ή .. καλημέρα!!!!

Κάτι απ' τα παλιά...

Χρόνια πριν όταν άκουσα για πρώτη φορά αυτό το τραγούδι, ένιωσα ερωτευμένος, δεν ήμουν ούτε καν ήξερα τι είναι και ακόμη δεν είμαι σίγουρος για το τί είναι. Ίσως μάθω κάποια στιγμή. Μου είναι δύσκολο να το ομολογήσω, αλλά φοβάμαι ότι δεν έχω ερωτευθεί ποτέ. Ποτέ δεν άφησα τον εαυτό μου να ερωτευθεί, να νιώσει ελεύθερος. Να δοθεί στον άλλον. Να μην είναι συνέχεια στην τσίτα. Ίσως πάλι δεν βρέθηκε ο κατάλληλος άνθρωπος. Ποιός ξέρει. Πολλές φορές φοβάμαι ότι δεν θα ερωτευθώ ποτέ. Αλλά πάντα ελπίζω.

Εύχομαι κάποιος να σας το αφιερώσει (εύχομαι το ίδιο και για μένα).

Διαβάστε το ή ακούστε το.

Τι ποιο όμορφο σ' αυτή τη ζωή

Απ' τη λάμψη των δικών σου ματιών

Τι πιο όμορφο και πιο λαμπερό

Σ' ένα κόσμο που φοβάται το φως

Τι πιο όμορφο και πιο μαγικό

Απ' το πάθος των δικών σου φιλιών

Την ανάσα σου όταν νιώθω καυτή

Στη φωτιά της μαθαίνω να ζω

Φίλα με πάλι φίλα με αγκαλιασέ με

Μες το κορμί σου να κρυφτώ

Φίλα με πάλι φίλα με ξημέρωσέ με<

Σ' ένα ταξίδι ερωτικό

Με το γέλιο σου νοιώθω πως ζω

Με το δάκρυ σου νοιώθω πως χάνομαι

Τι πιο όμορφο και πιο δυνατό

Απ' αυτό που για σένα αισθάνομαι

Η αλήθεια και το ψέμα εσύ

Κι όλα τ' άλλα στον κόσμο κομμάτια

Τι πιο όμορφο πάνω στη γή

Απ' τα δικά μας ατέλειωτα βράδια

Φίλα με πάλι φίλα με αγκάλιασέ με

Μες το κορμί σου να κρυφτώ

Φίλα με πάλι φίλα με ξημέρωσέ με

Σ' ένα ταξίδι ερωτικό

Πρώτη μέρα του Χρόνου

Ήρθε λοιπόν αυτή η πολυπόθητη πρώτη μέρα! Πολλοί συγγενείς, κόσμος, τραπεζώματα... Ωραία πέρασα, δεν μπορώ να πω. Περίμενα την παραμονή με μία χαρά και ένα τρακ σαν μικρό παιδί. Ήρθε και αυτή και πέρασε όπως όλες οι άλλες μέρες. Ο Αϊ Βασίλης δεν εμφανίστηκε. Τώρα όλα τα ίδια πάλι. Τα ίδια συναισθήματα με πριν, δεν άλλαξε κάτι. Του χρόνου ελπίζω σε καλύτερες γιορτές. Νομίζω ότι έχω μεταγιορτινή κατάθλιψη. Είναι που έλαβα και ένα μηνυματάκι, που δεν περίμενα να πω την αλήθεια. Αλλά η ζωή συνεχίζεται χωρίς να μας ρωτήσει, εμείς προσπαθούμε να την κάνουμε καλύτερη. Θα ευχηθώ σε όλους Καλή χρονιά με υγεία, ευτυχία και ότι άλλο ποθεί ο καθένας. Ένα καλύτερο αύριο!

Είναι και άλλα που σκέφτομαι αυτές τις μέρες, τελείωσε η σύμβαση και τώρα απο μέρα σε μέρα, αφού τελειώσω κάποιες εκρεμμότητες, θα γυρίσω στο βάψιμο. Θα είναι για λίγο; Αυτό με τρώει. Ευτυχώς κάποιες υποχρεώσεις στην πρωτεύουσα θα με κρατάνε σε εγρήγορση και θα περνάνε οι μέρες.