Μετά από μια βραδιά
ποίησης όπου η
σουπιά και η
Σοφία έγιναν ποίημα, ήρθε η ώρα να σκοτώσω και ένα πολύ ωραίο τραγούδι. Το οποίο και θα ακούσετε στα δεξιά σας (μπορείτε να διαβάσετε και τους στίχους). Πρόκειται για το "δεν μπορώ" του Αλκίνοου

Ιωαννίδη. Αποδέχθηκα με ευχαρίστηση την πρόσκληση της
Μαργαρίτας και την μετέπειτα πρόσκληση του
Mahler76 και αν και άργησα να το φτιάξω τελικά τα κατάφερα. Ορίστε και το αποτέλεσμα! Ευχαριστώ Μαργαρίτα και Μahler!
Να με πετούσες στο ποτάμι
Να γελούσες σαν να’ σουν χαζό
Θα σε δείρω μ’αυτό το ζωνάρι
Θα σε δείρω και θα γελώ
Με μακρύ ραβδί θα γύρω
Από πάνω σου και θα σε βαρώ
Να σε πονέσω λίγο
Απ’ το πέσιμο να εξιλεωθώ
Δεν βαστώ, το νέρο που με παγώνει
Άλλο πια δεν βαστώ
Δεν βαστώ, το κορμί μου βρέχεται και λιώνει
Άλλο πια δεν βαστώ
Είσαι η εκδίκηση του Θέμου
που μου δίνει αφορμή
Δεν σε ένιωσα καλέ μου
Όλα ήταν ηδονή
Να με πρόδιδες το βράδυ
Να με έδινες για ένα ευρώ
Θα πεθάνω για ένα ρημάδι
Θα πεθάνω για να σωθώ.
Συγνώμη που άργησα να παίξω παιδιά!
Σ' αυτό το παιχνίδι δεν θα προσκαλέσω κανέναν! Όποιος θέλει μπορεί να παίξει! Από μένα έχει το ελεύθερο πάντως! ;)
Φιλιά και καλό απόγευμα!!!!!!