Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2021

Απόδραση

            Ο μεγάλος καύσωνας πέρασε. Αυτές τις μέρες πάλι ζέστη κάνει δεν λιώνει τα λίπη αλλά μου σπάει τα νεύρα. Άτυχος, άτυχος που λέει και η Ρώπα στην "Τούρτα της μαμάς".
          Έφυγα δυο μέρες θάλασσα στον πρώτο καύσωνα έτσι για μια γεύση Καλοκαιριού. Στο γυμναστήριο λέγαμε για τη ζέστη και άκουγα για τη θάλασσα πόσο μας έχει λείψει. Γυρνώντας ξεκίνησα να ψάχνω προορισμό για 2 μέρες, δεν άργησα να βρω αφού σε όλα τα κοντινά μέρη έχω πάει. Τρίτη βράδυ τα έκλεισα και Πέμπτη πήγα μέχρι Σάββατο. Μόνος και έρημος σαν την καλαμιά στον κάμπο, πήρα τα πράγματά μου, το λαπτοπάκι με σειρές και ταινίες και την έκανα χωρίς να πω σε κανέναν που πάω. 
            Πάντα αγχώνομαι για τα ταξίδια, ακόμη και για τα κοντινά, λες και δεν έχω ταξιδέψει ποτέ μου. Δεν αγχώνομαι για την οδήγηση, περισσότερο για το αναπάντεχο του ταξιδιού, αυτά που μπορεί να συμβούν. Αφού "μπορεί" να συμβούν γιατί τα σκέφτομαι; Γιατί το ξεροκέφαλο ξεκινάει και δεν σταματάει μέχρι να εξαντληθεί και να ξεραθείς στον ύπνο.  Ξέρεις, εκείνη την ώρα που ξαπλώνεις στο δροσερό κρεβατάκι και πάει να σε πάρει ο ύπνος και όλα ανακτώνται από τα τρίσβαθα του χάους του μυαλού και γυρνάνε γυρνάνε και γυρνάνε.. 
        Μάζεψα τα πράγματα αποβραδίς, είχα και τη λίστα που έχω όταν πάω διακοπές και τα ετοίμασα. Την επόμενη το πρωί απλά έβαλα τα του ψυγείου σε μια θερμοτσάντα για να μην λιώσουν. Φαγητό έτοιμο της μαμάς που φυλάω στην κατάψυξη. Έκανα και καφέ και μην τον είδατε. 
        Στάση μία, στα ΙΚΕΑ στα Γιάννενα, ψώνια στα τζάμπο, ένα φιδάκι, μια σιτρονέλα και 2 τρεις βλακείες που χάζευα, έπειτα στα ΙΚΕΑ να δω τι φυτά έχουν φέρει. Τζίφος, καμιά δεκαριά είχαν και αυτά μισά από τον καιρό που μείνανε κλειστά λόγω καραντίνας. Κάτι ορχιδέες που είχαν καλές ήταν, φρέσκες λογικά εκτός αν τους άρεσε που δεν έβλεπαν κόσμο τόσο καιρό. Τα άλλα ούτε για ματιά. Φεύγοντας βλέπω τα H&M άδεια, μπήκα για μια ματιά και δυο μπλουζάκια του 10εύρου. Μια βόλτα στο μπάνιο και στο αμάξι. 
        Έφτασα Κανάλι κατά τις 12:30, πήρα το δωμάτιο, έφτιαξα λίγο τα πράγματα, άλλαξα και έφυγα για παραλία. Πέντε λεπτά μακριά από το κατάλυμα. Πανέμορφα, κόσμος λίγος, ησυχία (μεσημέρι κιόλας) πήρα καφέ και ξάπλωσα. Μια βουτιά, λίγος καφές, κάνα σνακ, λίγο σταυρόλεξο, λίγη μουσική, μετά τις 7 έφυγα, ήπια και ένα μοχίτο (μέτριο) να γιορτάσω την άφιξη.     
        Το μέρος αυτό δεν έχει κάτι το συγκλονιστικό. Όμως έχει καλή καθαρή θάλασσα,  οργανωμένες παραλίες, 4-5 καφετέριες, 2-3 ταβέρνες, μπαράκια και για το βράδυ έχει, ησυχία, οικονομική διαμονή και διατροφή ό,τι πρέπει για διακοπές χαλαρές. 
              Γύρισα σπίτι, μπανάκι, και μπαλκόνι (ζήτησα να βλέπει θάλασσα το δωμάτιο για τη ρομαντζάδα). Ετοίμασα το φαγητό, το ζέστανα δηλαδή, έφαγα ακούγοντας μουσική, μάζεψα πιάτα κλπ Μόλις βράδιασε έβαλα να δω ένα επεισόδιο μιας σειράς και έπειτα ταινία. Είχα πάρει δυο ταινίες της Αγκάθα Κρίστι του 1985, καλές ήταν. Ε μετά ξεράθηκα στον ύπνο. Η επόμενη μέρα ήταν ίδια, πρωινό, μπάνιο, σπίτι για μεσημεριανό, ύπνο, θάλασσα, σπίτι, βραδινό, ταινία, σειρά και ύπνο. Το Σάββατο το πρωί έφυγα.
            
        Καιρό είχα να περάσω τόσο καλά. Πηγαίνω κάθε χρόνο σχεδόν μόνος κάπου αλλά φέτος πες οι καραντίνες, πες ο ιός, πες ο φόβος, η κλεισούρα, η πίεση λίγο απόλα βάλε, έκαναν την απόδρασή μου καταπληκτική. Αυτές τις μέρες ζεστάθηκα και τώρα σκέφτομαι την επόμενη φορά που θα φύγω, μπορεί και να μην πάω αλλά η σκέψη ας υπάρχει. 

Παρασκευή, 7 Μαΐου 2021

Εμβόλιο

Καλησπέρα,
Χρόνια Πολλά εύχομαι και υγεία να έχουμε. Του χρόνου να κάνουμε Πάσχα στα χωριά μας και με τους ανθρώπους μας. Πάσχα 2020, Χριστούγεννα 2020, Πάσχα 2021, μόνος στο σπίτι, μαγείρεμα τα βασικά και ταινίες. Ειδυλλιακό μου φάνταζε κάποτε. Δηλ. να αποφύγεις συγγενείς και άτομα του φιλικού κύκλου και να έχεις ήρεμο το κεφάλι σου. Γι'αυτό πέρυσι το Πάσχα μου άρεσε μια χαρά που έκατσα στο σπίτι. Τα Χριστούγεννα όμως και το Πάσχα φέτος δεν μου άρεσε. Τελικά είμαστε κοινωνικά όντα. Ναι, καλή η μοναξιά αλλά με μέτρο. Και δεν είναι τόσο χάλια και μερικοί συγγενείς μια στο τόσο. 
Το φύλλο της μονστέρας που είχα σε προηγούμενη ανάρτηση.



Επίσης έγινε και η πρώτη δόση του εμβολίου. Μου έστειλαν μήνυμα το πρωί κατά τις 8 να κλείσω ραντεβού, ωραία λέω, στέλνω την επιβεβαίωση και είμαι οκ. Όπως είμαι στη δουλειά λοιπόν την ίδια μέρα, χτυπάει το τηλέφωνο, τοπικό νούμερο, απαντάω, μου λένε ότι έχουν κενό στα ραντεβού εμβολίων και αν θέλω να πάω. Σε δέκα λεπτά ήμουν εκεί, λίγη αναμονή, ένα τσίμπημα και έξω από την πόρτα. Τσάκα τσάκα με άστρα ζένεκα. Ακυρώνουν πολλοί λόγω φόβου και τελικά παίρνουν άλλοι τη θέση τους. 
Εχεβέρια ανθισμένη
    Γύρισα το μεσημέρι σπίτι, ξεράθηκα στον ύπνο και όταν σηκώθηκα είχαν αρχίσει να με πονάνε τα πάκια μου. Είχα αυτή την αίσθηση που έχουμε όλοι όταν ψυχανεμιζόμαστε ότι κάτι δεν πάει καλά με τον οργανισμό μας. Ευτυχώς ήξερα το λόγο οπότε οκ το άφησα να εξελιχθεί. Μια ώρα μετά άρχισαν και οι κρυάδες, ανέβασα δέκατα και πονούσα ολόκληρος. Ντεπονάκι και ηρέμησα, πήρα και ένα πριν τον ύπνο και κοιμήθηκα σαν πουλάκι. Αυτό ήταν, την επόμενη ξύπνησα μια χαρά. Σε τρεις περίπου μήνες πάλι την δεύτερη και τέλος.. για φέτος.. του χρόνου δεν ξέρουμε πως θα είναι τα πράγματα.. 
Μαμά με τα παιδιά της, ψάξτε εκεί είναι.

Αυτά τα ολίγα, καλό ΣΚ να έρθει!

Πέμπτη, 15 Απριλίου 2021

Εφαρμογές γνωριμιών (πολυφορεμένο)

      

    Η νέα κατάσταση φόβου για την υγεία μας έφερε επανάσταση και στην εργασία κάποιων. Αρχίσαμε να χρησιμοποιούμε υπηρεσίες και διαδικασίες που δεν πίστευα ότι θα μπορούσαν ποτέ να γίνουν ο κανόνας για την διαχείριση υποθέσεων. Περίεργο μου φαίνεται ακόμη, ίσως επειδή ακόμη μαθαίνουμε πως να χρησιμοποιούμε τις νέες τεχνολογίες ή μάλλον συνειδητοποιώ ότι θα γίνει ο κανόνας, η πάγια τακτική.

Νέο φύλλο στη μονστέρα!

       

    Οι εφαρμογές γνωριμιών λοιπόν. Πολυφορεμένο, πολυσυζητημένο και γενικά τα έχουμε διαβάσει πολλές φορές. Νομίζω κουράστηκα. Δεν λέω ότι δεν είναι καλές. Να μη σχολιάσω το φακ εντ γκόου που συνεχίζει να είναι μαστ ακόμη. Η αλήθεια είναι ότι αν δεν υπήρχαν και αυτές θα μέναμε άγαμοι μια ζωή. Το θέμα είναι ότι δεν το μπορώ πια, με κουράζει. Νιώθω ότι κάποιος μπαίνει στην ιδιωτικότητά μου, νιώθω ότι κάποιος με κοιτάει μέσα από την κλειδαρότρυπα. Έχω στείλει και έχω πάρει φωτό από αυτές τις εφαρμογές, κανονικές και χχχ και ότι φανταστείς. Είναι σαν να έχω δώσει στην εφαρμογή το ελεύθερο να μπαίνει στο δωμάτιό μου. Εγώ φταίω σίγουρα.

Διάβαζα το Queer του Μπάροουζ και βλέπω ξαφνικά το μπαρ το ναυάγιο, λέω οκ, άκουγε Αρλέτα.. χεχεχε

    Πως το αντιμετωπίζεις; Δεν ξέρω, ίσως μου φύγει κάποια στιγμή. Θα ρίξω το φταίξιμο στην ψυχολογική πίεση της εποχής. Της Άνοιξης που έρχεται και εμείς είμαστε κλεισμένοι και δεν μπορούμε να κάνουμε ένα ταξίδι. Το ότι ανήκω σε ευπαθή ομάδα και φοβάμαι και λίγο στη γνωριμία και στην κοινωνικότητα μου. Στο ότι μας δημιούργησαν κόμπλεξ επαφής με ανθρώπους. 

Αυτά, άντε καλό βράδυ.

Σάββατο, 10 Απριλίου 2021

Δολοφονία

       Έβλεπα αυτές τις μέρες τη δολοφονία των δυο παιδιών στο Πήλιο. Έφυγε αυτός λέει να πάει να δει το παιδί του και επειδή δεν τον άφησαν έφαγε τη γυναίκα του και έπειτα φεύγοντας και τον αδερφό της και κουνιάδο του. Αφήνοντας πίσω το παιδί του, χωρίς μάνα πια, να είναι το στήριγμα στους γονείς της κοπελιάς. Αυτός ποιός ξέρει πότε θα βγει από τη φυλακή και αν θα είναι ποτέ πατέρας για το παιδί του. Δεν κρύβω ότι με συγκίνησε η περίπτωση. Το παιδί είναι 2,5 χρόνων (αν άκουσα καλά) και καταλαβαίνει, αλλά θα το ξεπεράσει εύκολα. Τα παιδιά έχουν την ευκολία της προσαρμογής και της αγνότητας που τα καθιστά αθώα στη σκέψη και στις πράξεις. 

      Βάλε και την δολοφονία του καταστηματάρχη κινητής τηλεφωνίας από τον παππού με τον φουσκωμένο λογαριασμό. Ορφάνεψε και από πατέρα αυτή η οικογένεια.

     Επίσης η δολοφονία του δημοσιογράφου Καραϊβάζ. Τώρα τι να πεις γι'αυτό. Μαφία λένε οπότε άντε να βγάλεις άκρη.

    Τα έχει παίξει ο κόσμος. Ο χρόνος του κορονοιού μας κόστισε. Πόσο ταραγμένος κόσμος υπάρχει. Δεν βγάζω τον εαυτό μου απ' έξω, όλοι λίγο πολύ έχουμε μια ταραχή μέσα μας, τα ψυχολογικά μας, τα κόμπλεξ κλπ. Σε κάποιους θα κόπει η κλωστή και θα χάσουν τον έλεγχο. Ευτυχώς οι περισσότεροι το ελέγχουν με τον τρόπο τους, άλλοι με βοήθεια και άλλοι μόνοι τους. Δεν είναι λίγες οι φορές που φτάνει το μυαλό στα όριά του. Έχουν υπάρξει στιγμές που έχω πει, στοπ, δεν πάει άλλο. Να πω την αλήθεια δεν ξέρω αν το κάνω συνειδητά ή είναι κομμάτι του firewall του οργανισμού αυτόματο. Πάντως καταλαβαίνω το πριν και το μετά της επανεκκίνησης. Σαν να κάνεις σατ ντάουν το μυαλό για να το προστατέψεις από το κάψιμο. Πετυχαίνει μέχρι τώρα τουλάχιστον. Τώρα σκέψου αυτούς τους γονείς που έχουν τον πόνο τους, έχουν και τα ΜΜΕ να τους ενοχλούν. Από τη άλλη όμως είναι ένας καλός περισπασμός, κόβει την συνέχεια του θρήνου και δίνει λόγο στη λογική, να σκεφτείς και να απαντήσεις. Μπορεί να είναι και για καλό, δεν το είχα σκεφτεί έτσι ξανά.


Ευτυχώς ήρθε και το ΠΣΚ, όχι πως θα κάνω και κάτι ιδιαίτερο δηλαδή. Μαραθώνιο ταινιών όπως κάθε ΠΣΚ. 

Χτες είχε το μενού



Επίσης είδα και μια καλή σειρά μίας σεζόν αυτή την εβδομάδα. Το Bodyguard η οποία ήταν και πολύ καλή μπορώ να πω, σασπένς και μυστήριο και ωραίος πρωταγωνιστής.


Άντε και καλό υπόλοιπο ΣΚ να έχουμε!