Σκόνη

      Αυτός ο καιρός είναι ό,τι να 'ναι. Σκόνη σήμερα στον ορίζοντα. Εντάξει ζέστανε κάπως και μ'αρέσει αλλά μας έφαγε η κλεισούρα. Ευτυχώς έχω παρέα και βγαίνουμε για καμιά βόλτα μεσημέρι η πρωί όταν δεν δουλεύω. Με ένα καφέ στο χέρι και κάμποσα χιλιόμετρα περπάτημα. Να ανοίγει και λίγο το μάτι. Τι να το κάνεις με τις μάσκες, βλέπεις ματάκια και φαντάζεσαι τα παρακάτω. Και δεν εννοώ τι υπάρχει στο βρακί. Παρακάτω βλέπουμε ότι ήρθαν τα χελιδόνια, κατάλαβαν ζέστη και Άνοιξη..

"Οι μύες του Λι πονουσαν από τις πολλές ώρες πεζοπορίας. Ήταν εξουθενωμένος. Άπλωσε το χέρι του στο στήθος του Άλερτον και κούρνιασε δίπλα στο κορμί του αγοριού. Η ζέση της επαφής του δημιούργησε ένα βαθύ συναίσθημα στοργής που δεν χωρούσε το κορμί του. Κούρνιασε ακόμη πιο κοντά και χάιδεψε απαλά τον ώμο του Άλερτον. Ο Άλερτον κουνήθηκε ενοχλημένος απωθώντας το χέρι του Λι."

( Queer, Ουίλιαμ Σ. Μπάροουζ, σελ.198-199, Εκδόσεις Τόπος, 2011)

       Είχα αγοράσει το βιβλίο αυτό και θα το διάβαζα κατευθείαν αλλά μου έστειλαν την παρακάτω κάρτα μαζί και τελικά αγόρασα και τα άλλα δυο που είναι σαν άτυπη τρολογία. Τζάνκι, Κουίρ και Γυμνό Γεύμα.

 

       Τελείωσα το δεύτερο χτες. Να πω επίσης ότι κάθε βιβλίο έχει λεπτομερή εισαγωγή - πρόλογο και επίσης παραρτήματα. Είναι μια διατριβή το καθένα από μόνο του. Το πρώτο έχει θέμα τα ναρκωτικά, το δεύτερο μια σχέση μονόπλευρη. Το τρίτο δεν το έχω διαβάσει ακόμη. Γενιά των μπιτ, μια ιστορία από μόνος του ο συγγραφέας. 

 

Την κυρία του βίντεο την παρακολουθώ πότε πότε. Ωραία τα λέει και δίνει συμβουλές.

Τα λέμε.. 

ΥΓ. κάποτε είχε ορθογραφικό έλεγχο το μπλόγκερ, που τον πήγαν οεο;

The Normal heart

      The Normal heart λοιπόν, την είδα την ταινία, έκλαψα, μιλάει για την έξαρση του AIDS την δεκαετία '70 και '80. Πόσοι πέρασαν αυτό το λούκι και έχασαν τη ζωή τους και πόσοι έζησαν για να θυμούνται. Βασισμένο σε αληθινούς χαρακτήρες και γεγονότα της εποχής στην Αμερική. Τρομερό να χάνεις φίλους, συγγενείς και εραστές σταθερούς και μη. Ακόμη φοβίζει κόσμο και κοσμάκη. Ο Ράφαλο βέβαια είναι λίγο σπαζαρχίδης στην ταινία αλλά είχε και τα δίκια του. H Ρόμπερτς πολύ καλή. Πόσο άδικο είναι να υπάρχει ένας θανατηφόρος ιός και η πολιτεία να μην ενδιαφέρεται για την καταπολέμησή του. Καλύτερα να μην κάνουμε σύγκριση με την σημερινή εποχή, τα περνάμε άλλωστε 1 χρόνο τώρα. Τώρα όμως κινδυνέυει ο κόσμος όλος, τότε μόνο οι ομοφυλόφιλοι, οπότε οι αρχές δεν έδιναν και σημασία. Καλύτερα να τους ξεφορτωθούμε θα έλεγαν.

       Έχοντας χάσει άτομα του στενού οικογενειακού κύκλου μπορώ να πω ότι ο πόνος της απώλειας δεν τελειώνει. Χαλαρώνει, απαλύνεται αλλά δεν σβήνει ποτέ. Ακόμη πονάω με τα γιατί στο κεφάλι μου. Για τις ώρες που έχασα και δεν θα ξανάρθουν και την παροουσία που γίνεται απουσία σε μια στιγμή. Ο νους δεν το χωράει.

      Από την ταινία ξεκίνησα που μου άρεσε. Δακρύζω με το παραμικρό πλέον, βλέπω π.χ. πολεμική και εκεί που αλληλοσκοτώνονται να σου το δάκρυ, γιατί το μυαλό δουλεύει και σου φέρνει τις εικόνες πεταχτά. 

Αφιερωμένο

Ραγκουτσάρια...

Καλημέρα,

Είμαι σε αυτήν την πόλη 11 χρόνια σχεδόν. Τα πρώτα χρόνια αυτές τις μέρες έλειπα, καθόμουν στα πάτρια εδάφη πολλές μέρες να το χορτάσω. Μέχρι που το χόρτασα και μείωσα τις μέρες. Πάω ίσα ίσα για γιορτές.

Αυτές τις μέρες εδώ (5-8 Ιανουαρίου) έχουν οι Καστοριανοί το έθιμο των Ραγκουτσαριών (πατήστε το λινκ να δείτε λεπτομέρειες). Μόλις νυχτώσει ένας χαμός γίνεται, βγαίνουν μικροί μεγάλοι στους δρόμους με μπάντες και όλο το βράδυ πάει έτσι. Προσωπικά δεν τρέφω κάποια συμπάθεια προς το συγκεκριμένο έθιμο, μιας που δεν είμαι από δω. Σκουπίδια παντού, μεθυσμένα παιδάκια επίσης παντού, να χεις το φόβο μην βρεις και κανένα ξυλιασμένο το πρωί στις σκάλες σου. Αν είναι να βρεθεί, τουλάχιστον να είναι στα 25-30 να το πάρεις στο σπίτι να δώσεις και τις πρώτες βοήθειες, μια ζεστή αγκαλιά βρε παιδί μου! 

Τελειώνουν σήμερα οι γιορτές και μπαίνουμε ξανά στη σειρά μας. Το πρωί δεν θέλω να βγαίνω από το ζεστό κρεβάτι. Δεν χιόνισε καθόλου και εδώ, κάτι λίγο σαν λουκουμόσκονη ή καλύτερα κουραμπιεδόσκονη  μόνο τις ημέρες που στη Στερεά Ελλάδα γινόταν ο χαμός. Έχει ήλιο με δόντια 3 μέρες τώρα. Γυρνάω σπίτι και παίρνω αγκαλιά το καλοριφέρ, τσαγάκι, ταινιούλα, σειρούλα και περνάς ευχάριστο χειμωνιάτικο βραδάκι.. 

Καλή χρονιά!

Καλημέρα,

    Έβλεπα την προηγούμενη ανάρτηση, 'Καλοκαίρι μύρισε" σου λέει, ξεμύρισε σου λέω πια, πέρασαν οι μήνες, ήρθαν τα χιόνια στο καμπαναριό και ούτω καθεξής. 

   Πήγα στο χωριό, μαμ κακά και νάνι όλες τις μέρες. Τρέλα σου λέω, άσε τα κιλά που μπήκαν, κατευθείαν και αυτά ούτε μια μέρα περιθώριο. Να μην προλαβαίνεις να γυρίσεις και να σκέφτεσαι πότε θα αρχίσεις γυμναστήριο. 

    Συγγενείς, φίλοι και όλος ο συρφετός των εορτών που μαζεύεται στα χωριά. Οι επισκέπτες είναι περισσότεροι βέβαια... χιόνια πουθενά όμως, κάτι πασπαλίσματα μόνο. Τα πολλά πήγαν ανατολικά και έγινε ο χαμός. Πέρυσι την είχα πατήσει άσχημα με τα χιόνια, 310 χλμ με την ψυχή στο στόμα έκανα. Φέτος ήρθα με κρύο και ήλιο τέλεια ήταν και άλλα τόσα χλμ θα έκανα. 

     Αποτίμηση χρονιάς; Γάμησέ τα με πήγε. Έκανα τρεις μικροεπεμβάσεις επανάληψη η μια της άλλης, δηλ η ατυχία της ατυχίας. Δεν σας λέω πόσα ευρώ έφυγαν για αυτές σε ιδιωτική κλινική. Βέβαια επιλογή μου ήταν οπότε τα λούζομαι...  Εν ολίγοις 2 χρονιές συνεχόμενες με πάει γ*μ*όντας. Πόσο πιο καλά να το πεις αυτό; Θα ευχηθώ να πάει καλύτερα η χρονιά και να έχουμε υγεία! 

 Το ανεβάζω το ποστάκι δεν προλαβαίνω να γράψω άλλο, τα ξαναλέμε.. 

Καλή χρονιά!!!