Καλό μήνα!

Τέλος ο Ιανουάριος!

      Ένας ακόμη μήνας Χειμώνα! Άσε και σήμερα θα βάλω και πετρέλαιο (ελπίζω να μην ξαναβάλω φέτος, μας ξεφράγκιασε τούτος ο Χειμώνας) το κακό είναι ότι δεν μου πας ώρα και δεν ξέρω πότε θα μου ρθει και που θα είμαι. 

     Το  ΣΚ πέρασε, δεν είχα κανονίσει τίποτα βέβαια, συμμάζεμα και μαγείρεμα έκανα, είδα και σειρές, ταινίες κλπ. Πως να περάσει η ώρα άλλωστε. Φασολάκια έκανα χτες,  δεν είχα κάνει ξανά. Μιας που δεν παντρεύομαι (εδώ γελάμε) να μάθω να κάνω κάνα φαί της προκοπής να κρατάω κάνα γκόμενο. Ο έρωτας περνάει από το στομάχι δεν λένε; Αν και δεν έχω παράπονο, το ήμισυ δεν μου κάνει παρατήρηση για το φαί. Αφού δεν το δηλητηρίασα πάλι καλά. χαχαχα 

     Άγχος άγχος και άγχος, στρες το λεγόμενο. Από μαλακίες. Έχοντας περάσει κάποιες δυσκολίες στην υγεία, έχω πει στον εαυτό μου ότι το άγχος δεν θα μπαίνει στη ζωή μου. Και όμως εκεί που κάθεσαι και βλέπεις τη σειρά σου, νιώθεις σφίξιμο. Σφιγμένοι οι ώμοι, οι γνάθοι, οι γροθιές. Εκεί καταλαβαίνεις τη δολιότητα του πράγματος. Σε τρώει χωρίς να το παίρνεις χαμπάρι. Και μετά έρχεται και σε χτυπάει το αυτοάνοσο και σε τελειώνει. Φτου κακά. Μα αν συνειδητοποιήσεις πόσο μικρά, πόσο μηδαμινά, πόσο γελοία είναι αυτά που φωλιάζουν στο μυαλό σου, τρελαίνεσαι στην ιδέα ότι δεν μπορείς να τα εκλογικεύσεις και να απαλλαγείς. 

     Μεγάλωσε και η μέρα 1 μήνα και κάτι. Γυρίζω από το γυμναστήριο το απόγευμα, κάνω μπάνιο, βγαίνω ετοιμάζομαι και ωχ είναι ακόμη μέρα!

Άντε και καλή εβδομάδα!!!

Νέο έτος

Καλημέρα,

Νέο έτος, νέες ευκαιρίες να αλλάξουμε τη ζωή μας για το καλύτερο!

     Κοιτούσα τώρα το άβαταρ μου (αν θυμάμαι καλά έτσι λέγεται). Δεν άλλαξε τόσα χρόνια. Μου 'ρθε παλιομοδίτικο, δεν θυμάμαι καν πως το βρήκα και γιατί κατέληξα να το βάλω σαν εικόνα. 

    Ο Χρόνος που πέρασε θα μείνει στην μνήμη μου σαν τον χειρότερο μου στα χρόνια που έχω ζήσει. Χάσαμε έναν άνθρωπο και πληγωθήκαμε, σημαδευτήκαμε, στιγματιστήκαμε για πάντα. Ο πόνος δεν μπορεί να περιγραφεί με λέξεις, όπως μάθαμε, μας κατατρώει και μετριάζει με τον καιρό. Μετά πονάει στιγμιαία όταν έρχεται η ανάμνηση. Δεν θα μιλήσω άλλο γι' αυτό τώρα. 

    Έγραψα απλά για να δηλώσω την παρουσία μου, να αλλάξω φόντο (αν και τελειώνει ο Χειμώνας), να απαντήσω σχόλια και να δω αν θα μου 'ρθει η όρεξη να αρχίσω να γράφω πάλι.. 

Τα Φιλιά μου!

Καλή εβδομάδα!

Καλημέρα,

δεν είναι που πέρασε καιρός, δεν είναι που ακόμη δεν έχω κάνει την επέμβαση, δεν είναι που δεν ξέρω γιατί αργούμε, είναι που έχει αρχίζει να με κουράζει το θέμα. Δεν έχω συμπτώματα ευτυχώς ή τουλάχιστον δεν καταλαβαίνω αν έχω. Τώρα αν κάποια στιγμή ξαφνικά συμβεί κάτι το αναπάντεχο, θεός φυλάξοι. 

Όπως και να έχει, άφησα το άγχος και ότι γίνει, όποτε με πάρουν από το νοσοκομείο θα πάω. Έχω και να γάμο το Σεπτέμβριο και αγχώνονται οι άλλοι αν θα είμαι οκ για να πάω. Μη δε χορέψω, θα τους στενοχωρήσω. Κρίμα. Μου τα έχουν σπάσει τα νεύρα, όλοι ρωτάνε γιατί αργούμε, γιατί δεν πιέζω το γιατρό, γιατί το αφήνω και έρχεται Καλοκαίρι και διάφορα άλλα που πλέον απαντάω απότομα και τους λέω να μη με ξαναρωτήσουν. Ε δεν αντέχεται αυτό το πράγμα. Πίεση από παντού. 

Έτσι μου ήρθε και μπήκα να δω τι κάνει το μπλόγκ. Πλέον δεν ξέρω με τι ασχολούμαι και τα έχω ξεχάσει όλα. Δουλειά, σπίτι, γυμναστήριο, σπίτι, να κάνεις ένα μπανάκι, λίγο να ετοιμάσεις το φαγητό σου, λίγο να δεις και τις γλάστρες, λίγο να δεις και ένα επεισόδιο μιας σειράς, να πέσεις και νωρίς για ύπνο, πάει η μέρα, πουθενά χρόνος... άμα θες να βάλεις και ένα καφεδάκι τότε δεν μένει χρόνος για κάτι άλλο που πρέπει να κάνεις, κόβεις από εδώ, αφήνεις από κεί... έτσι πάει. 

Είμαι του προγράμματος όμως και όσο μεγαλώνω το βλέπω όλο και πιο πολύ. 

Μου αρέσει που έχω φτιαγμένη τη καθημερινότητά μου αλλά νομίζω ότι θα γυρίσει μπούμερανγκ. Γίνομαι ιδιότροπος. Γεροντοκοριάζω; Τα έχω ξαναπεί όλα αυτά; Μπορεί, είναι ο φόβος της ηλικίας που έρχεται και της ηλικίας που φεύγει.. 

Και είναι και η Δευτέρα πάντα δύσκολη μέρα.. αλλά δεν βρέχει, κάτι είναι και αυτό.. από το μέσημέρι και μετά λέει.. 

να ευχηθώ καλή εβδομάδα σε όλους μας! Φιλιά πολλά! Μου λείψατε νομίζω.. 

Υγεία..

Καλημέρα, 

Περί υγείας ο λόγος.. 

άσχημα τα πράγματα παίδες. Το 2012 είχα περάσει τα ίδια μετά από εξετάσεις που μου βρήκαν ένα θεματάκι με την καρδιά, λύθηκε βέβαια μετά από επέμβαση, πόνους, ταλαιπωρία, ανάρρωση κλπ. Έψαξα και βρήκα το ποστ που έκανα τότε εδώ. Το πρόβλημα τώρα βρίσκεται στην ίδια περιοχή και είναι ακριβώς το ίδιο με το 2012. Θα μου πείτε πόσο γρήγορα χαλάει μια βαλβίδα; Ε χαλάει.. και δεν είναι μόνο αυτό το πρόβλημα. 

Δυο μήνες τώρα τρέξιμο, Θεσσαλονίκη κάμποσες φορές, Αθήνα μία. Άγχος, πίεση, χάλια ψυχολογία, κλάμα, τρελό χάσιμο του μυαλού, αποξένωση αφήστε να μην σας τα λέω και τρελαθούμε όλοι μαζί!

Πλέον έβαλα μια σειρά, βρήκα νοσοκομείο και γιατρό που θα κάνει το εγχείρημα, θα με ανοίξει και θα με κλείσει κάνοντας όλη την εσωτερική δουλειά.. δεν είναι και εύκολο. Είναι το τρίτο άνοιγμα αυτής της καρδιάς και είναι σχεδόν σίγουρο ότι θα ανοίξει ξανά κάποτε. 

Τώρα στην αναμονή για εύρεση βαλβίδας και ένα τηλ για να μπω στο νοσοκομείο να φύγει και το βάρος που έχει μείνει μέσα μου.. 

Παρασκευή και ήρθε η ώρα για ΣΚ. ΝΑ περάσετε καλά, όπως ελπίζω να περάσω και εγώ..